Artykuł Steva Pavliny przypomniał mi, że mam jeszcze trochę do zrobienia, jeśli chodzi o zmierzenie się z moimi obawami. Kilka lat temu w jednej z książek przeczytałam stwierdzenie, które na zawsze utkwiło w mojej pamięci: „Boisz się czegoś zrobić? Jest to zatem znak, iż dokładnie za to powinieneś się zabrać".

Każdy z nas nosi w sobie wiele obaw. Strach przed samotnością, brakiem akceptacji, strach przed porażką, śmiercią. Strach pozbawia nas energii, sprawia, iż stajemy się nerwowi, zatopieni w negatywnych myślach. Strach oraz wynikające z tego zamartwianie się może przyczynić się nawet do wielu chorób. Strach nie pozwala nam podążać za naszymi prawdziwymi marzeniami, nie pozwala nam osiągnąć w życiu tego, czego naprawdę pragniemy. 

Co najciekawsze, strach jest jedynie wytworem naszej wyobraźni. Tak naprawdę nie istnieje, nie ma również logicznie uzasadnionego prawa bytu.

Zatem, czy warto dać się zwodzić?

Kiedy zmierzymy się z naszym strachem, okazuje się, iż naprawdę ma on jedynie wielkie oczy. W rzeczywistości okazuje się, iż nasza psychika wykreowała coś znacznie większego, strasznego potwora, który okazuje się być jedynie niewinnym zajączkiem.

Swojego czasu panicznie bałam się wystąpień publicznych. W końcu stwierdziłam, iż muszę się za to wziąć, gdyż ten strach po prostu przeszkadzał mi w życiu. Nie było to łatwe, ale wreszcie się przemogłam. Odkąd należę do klubu retorycznego Toastmasters i regularnie wygłaszam przemówienia, ten strach gdzieś się rozproszył. Teraz wystąpienia publiczne nawet sprawiają mi przyjemność! I czego tu było się bać przez tyle lat?? Kompletna strata czasu i energii. 

Mam jeszcze na swojej liście kilka „strachów”, którym zamierzam stawić czoła w nadchodzącym czasie. Są to obawy, które są już ze mną przez wiele lat, prawie od dzieciństwa, więc jest to poważniejsza akcja. Zdaję sobie sprawę, iż są one bezpodstawne i jedynie przeszkadzają mi w cieszeniu się życiem. Zdam Wam relację za kilka miesięcy, jak udało mi się z nimi rozprawić.

Pozdrawiam serdecznie!