Też byłem i nadal jestem indywidualistą… wielokrotnie doświadczyłem efektu synergii i staram się z tego korzystać. Jednak w wielu sytuacjach wolę sam przejść dany odcinek, a później wrócić po zespół i powiedzieć: “Tędy możemy, tędy damy radę”… bo skoro ja przeszedłem, to pokażę zespołowi jak to się robi. Są też sytuacje w których mówię: “Te krzaki trzeba wykarczować, Ty jesteś silniejszy, lepiej posługujesz się maczetą…”

Moje cele długoterminowe wymagają szerokiej współpracy z wieloma innymi osobami, stąd też uczę się jak to robić oraz uczę się jak prosić o swoje

Pozdrawiam,
Orest

Poruszona przez Ciebie kwestia proszenia innych o oddanie Ci przysługi nie odbiega dalece od mojego tekstu. Dokładnie dlatego nie prosimy innych o przysługę z obawy przed zniszczeniem relacji. Wiem o czym mówisz, jako iż sama przez to przechodziłam (i nadal jeszcze się z tym zmagam ). Gratulacje, że pytasz!!

Jeśli dana relacja po Twojej prośbie ulegnie uszkodzeniu, to jest znakiem tego, iż nie była to relacja prawdziwie głęboka i nie ma po czym rozpaczać. Oczywiście zakładam, iż ty nie będziesz zły na dana osobę, iż czegoś dla Ciebie nie zrobiła, lecz zaakceptujesz ten fakt, i będziesz traktował ją z takim samym szacunkiem, jak wcześniej).

Tak na marginesie: w szkole nazywano mnie “Gosia samosia”, jak sobie możesz wyobrazić, zawsze myślałam, że wszystko najlepiej zrobię sama Dopiero z czasem zrozumiałam, że w grupie siła!

Pozdrawiam serdecznie!

Gosia

Od zawsze byłem osobą, która o nic nie prosiła, od nikogo nic nie chciała (jeśli to się wiązało z jakimiś dodatkowymi kosztami czy energią drugiej osoby). Ale w ostatnich tygodniach poprosiłem kilka osób, które musiałby załatwić pewną formalność dla mnie i partycypować w odpowiedzialność za moje czyny… i okazało się, że te osoby nie są zainteresowane pomocą, nawet obruszyły się. Kiedyś byłoby mi głupio, że zapytałem, bo przecież zniszczyłem dobrą relację. A w tych ostatnich tygodniach wiem, że zapytałem nie tak jak powinienem, że moje niektóre znajomości są jak chińskie zabawki (z wierzchu ładne, a jak się używa to się psują) i że uczę się jak pytać “świat” o to, czego potrzebuję. O tę wiedzę i doświadczenia jestem bogatszy – to są korzyści w bilansie, które przesłaniają straty z dowiedzenia się jak naprawdę wyglądała nasza znajomość.

Chyba w inną stronę poszedłem, lecz mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone

Jeszcze wrócę do kwestii z pierwszego akapitu – w komentarzach pod postem Alexa pojawiło się, że przedyskutowanie problemu z drugą osobą przybliży nas do rozwiązania, lecz tylko wtedy gdy rozmowa jest rzeczowa i kieruje się w strone rozwiązania a nie marudzenia, oraz tylko wtedy gdy po takiej rozmowie, z pomysłem na rozwiązanie problemu, skierujemy się do właściwego adresata

Pozdrawiam słonecznie,
Orest