Comments on: Co się dzieje z polskimi kobietami?

By: pink

pink — Wed, 11 Nov 2009 20:56:39 +0000

Ciężko podjąć decyzję o rozstaniu, o odejściu o wielu latach spędzonych razem. Nawet jak nie jest tak pięknie jak było, zaczynają się kłótnie, ciche dni, tygodnie…, dochodzi tego że jedna ze stron podnosi rękę… i tak trudno nam powiedzieć stop. Ja Cię kocham ale takiego jak byłeś kiedyś a teraz zmieniłeś się i ja już nie akceptuję Ciebie. Tkwimy w tym latami, nie umiemy przerwać w imię miłości? w imię wspólnych lat? tylko co nam późneij zostaje?? Gorycz zmanowanego życia, którego już nie odzyskamy ale o tym dowiadujemy sie po latach bycia w trudnym zwiazku, gdzie ludzie już nie mają dla siebie czasu, miłości, ciepła, kiedy wolą siedzieć w pracy niż wrócić do domu.

By: Swinki3

Swinki3 — Wed, 04 Nov 2009 11:05:02 +0000

W jednym z artykułów na ten temat (http://wyborcza.pl/1,76842,4554763.html) znalazłem taki cytat:
“- Gdy rozwód nie jest powszechnie akceptowany, trzeba przełamać pewne bariery, np. przekonać własnych rodziców. Jeśli ktoś nie może ich przekonać, to musi mieć środki finansowe, by im się przeciwstawić – tłumaczy Dronkers. Gdy rozwody stają się powszechnie akceptowalne, zaczyna działać odwrotny mechanizm – to do przezwyciężenia trudności w małżeństwie potrzebne są dodatkowe środki i wysiłek, a rozwód staje się najprostszym wyjściem.”

Z jednej strony mamy zjawisko uporczywego tkwienia z toksycznym związku – myślę, że w Polsce dotyczy to przede wszystkim małżeństw zawartych 15-20 lat temu. Z drugiej strony zbytnia łatwość rozwodu powoduje, że błahe i w gruncie rzeczy nieuniknione problemy są pretekstem do rozejścia się. A potem i tak znajdujemy kogoś jakże podobnego do poprzednika czy poprzedniczki i cała zabawa zaczyna się od nowa.

Ciekawe podejście zostało zaprezentowane w książce Evy-Marii Zurhorst “Kochaj siebie, a nieważne, z kim się zwiążesz”. Brzmi paradoksalnie, ale jak tak rzeczywiście jest. Pomijając naprawdę skrajne relacje (z psycho- czy socjopatą/tką), to obraz partnera/ki jest kształtowany nie na podstawie “obiektywnych faktów”, lecz naszych wielce subiektywnych interpretacji różnych zdarzeń, przefiltrowanych przez własne (często wyparte) kompleksy, deficyty emocjonalne, traumy itp.

O tym jak łatwo o kompletne nieporozumienia w związkach traktuje fantastyczna książka Aarona Becka “Miłość nie wystarczy” (‘Love is never enough’). Polecam gorąco wszystkim, którym wydaje się że mają problemy nie do przezwyciężenia w swoim związku.

Tak sobie myślę, że w 95% procentach przypadków związek tworzą dwie osoby i te same dwie osoby ciężko pracują nad jego rozpadem.
Chodzi mi o to, że odpowiedzialność za powodzenie (i niepowodzenie) jest po obu stronach.

Pozdrawiam cieplutko!

By: Gosia

Gosia — Tue, 03 Nov 2009 13:35:32 +0000

Swinki3: zgadzam się co do tego, że niekompatybilność w małżeństwie jest zjawiskiem uniwersalnym. Jednak wytrzymywanie w takiej sytuacji przez wiele lat na własne życzenie jest zjawiskiem typowo polskim.

Dla przykładu: w Austrii, krajach Skandynawskich czy też nawet w Rosji ponad połowa małżeństw kończy się rozwodem (konkretna decyzja: nie pasujemy do siebie, wiec każdy niech idzie w swoja stronę, to ma sens moim zdaniem). W Polsce tymczasem odsetek rozwodów należy do najniższych w Europie. Wychodzi na to, ze większość polskich małżeństw to sielanka.

Pozdrawiam serdecznie!

Gosia

By: Swinki3

Swinki3 — Thu, 29 Oct 2009 17:49:42 +0000

To raczej bardziej uniwersalne zjawisko, nie ograniczające się do Polek.
Przykłady ze świata: Whitney Houston i Bobby Brown, Rihanna i Chris Brown, Tina Turner i Ike…

Dlaczego? To chyba skomplikowana sprawa, ale spróbujmy
* brak poczucia własnej wartości, często pracowicie podtrzymywane przez partnera,
* uzależnienie emocjonalne i/lub współuzależnienie,
* wreszcie lęk przed wzięciem odpowiedzialności za siebie i swoje życie.

Tak przynajmniej wygląda z mojego doświadczenia…

By: Maju

Maju — Tue, 27 Oct 2009 14:45:18 +0000

Też zastanawiałem się nad tym fenomenem. Bo to duża odpowiedzialność odejść. Trzeba wyjść ze strefy komfortu, wziąć sprawy w swoje ręce. Nie potrafią…