no tak z ta pasją już bywa – niełatwo ja znaleźć! Nie przejmuj się, nie jesteś z tym problemem sama, wielu ludzi spędza cale życie na poszukiwaniach. Z mojego doświadczenia, tak naprawdę znalezienie pasji nie jest ważne, ale najważniejsze to po prostu robić to w życiu, co nam sprawia przyjemność i co naprawdę lubimy. I tyle. Jeśli koncentrujemy się zbytnio na znalezieniu pasji, to temu procesowi towarzyszy frustracja (no nie mogę znaleźć tej pasji, kurcze! jestem do niczego) i tak naprawdę nie żyjemy, tylko szukamy.
Ja zaczęłabym raczej od innej strony: co tak naprawdę sprawia Ci przyjemność, co lubisz robić najbardziej? I do tego oczywiście eksperymentowanie, zbieranie doświadczeń, itd. Kiedy będziemy w taki ciekawy sposób iść przez życie, czerpiąc z niego to co najlepsze, to najczęściej pasja sama nas odnajdzie!

Jeśli chodzi o moja pasje, to w pewnym momencie życia po prostu nie wiedziałam, co robię ze swoim życiem. I od tego czasu postanowiłam robić to, co mi sprawia przyjemność, no i pasja mnie odnalazła

żyj pełnią życia, bądź ciekawa świata, eksperymentuj, miej szeroko otwarte oczy, a pasja cie odnajdzie. A nawet jak nie, to żyjąc w taki sposób życie i tak smakuje super!

Pozdrawiam,

Gosia

Sama od kilku lat mecze sie i szarpie z tym tematem, jestem po trzydziestce i nie potrafie znalezc w sobie trwalej pasji ktora sprawilaby ze poczulabym sens zycia. Czy oznacza to moze ze jeszcze jej nie znalazlam?? A moze nie mam dosc sily woli aby rozwijac to co daje mi satysfakcje (ale przyznam ze dosc chwilowa). Malo jest na ten temat jakiejkolwiek literatury (moze cos polecisz?), malo kto rozwija te tematy na blogu i daje jakies praktyczne wskazowki na swoim kontkretnym przykladzie.

Wszyscy pisza jak wazne jest to by ta pasje znalezc ale w jaki sposob szukac? Rozmawiac z innymi ludzimi, medytowac, udac sie w podroz jak bohaterka Jedz, Modl sie i Kochaj, pisac bloga? Ja juz chyba stracilam nadzieje na znalezienie pasji w zyciu. Zajmuje sie wieloma rzeczami (bardzo wieloma) ale nie wiem ktora jest ta jedyna.

Wiele mlodych kobiet twierdzi ze spelnienie daja im dzieci i ze nie potrzebuja niczego szczegolnego w zyciu aby byc szczesliwe.
Czase,mam wrazenie ze o poszukiwaniu pasji w zyciu mysla intensywnie tylko mlode kobiety ktore nie maja jeszcze dzieci (tak jak ja) bo nie potrafia w inny sposob znalezc recepty na swoje zycie, no i przede wszystkim maja duzo wolnego czasu by o tym myslec.:)
Czy tak jest rzeczywiscie? Moze ja po prostu wymyslilam sobie problem – znalezienie na sile pasji zycia, bo nie mam co zrobic z wolnym czasem.?
To co zastanawia mnie juz od kilku lat to moje kolezanki (dziewczyny tak jak jak po 30-stce) ktore maja dzieci i zero pasji i zainteresowan (nawet chyba nie maja ochoty ich szukac) i wygladaja na bardziej spelnione i szczesliwsze niz ja.
Wiec zaczelam juz zastanawiac sie czy szukanie pasji to tylko domena kobiet ktore nie maja dzieci (jeszcze) lub ktore maja dorosle dzieci ktore wyszly z domu i powraca u nich ten sam problem.

Przepraszam ze splycilam temat ale tak na prawde to bardzo zyciowy temat jak dla mnie i nie ma tu co za wiele filozofowac

A czy ty Gosiu czulas sie nieszczesliwa zanim zaczelas szukac pasji, co wogole sklonilo cie do tego ze zaczelas jej szukac? Przepraszam za takie osobiste pytania ale nikt wlasciwie nie udziela na nie nigdzie odpowiedzi.

Pozdrawiam serdecznie,

Gosia

Inaczej mówiąc jeżeli zaczynasz robić coś nowego, coś fascynującego to najlepszym sposobem by to kontynuować aż do osiągnięcia zamierzonego celu jest wyrobienie nawyku – np. “Każdego dnia robię coś, minimum 10 minut w tej sprawie”. Jednego dnia poświęcisz 15 minut, innego 2 godziny, jeszcze innego nie będzie ci się niczego chciało, ale “odbębnisz” te 10 minut – kluczem jest codzienne, nawykowe działanie.

Przypomina to pchanie mebla po podłodze – początkowo musisz się sprężyć żeby go ruszyć, ale kiedy już wprawisz go w ruch okazuje się że wystarczy lekkie, jednostajne pchanie żeby wciąż się poruszał. Przesuniesz go równomiernie z mniejszym nakładem pracy niż gdybyś to robił impulsowo.

Jeszcze jedno mi się przypomniało – w Bill Cosby Show doktor mówi synowi – “Podziwiam cię, nie potrafiłbym tak – dzień przed klasówką wkuć wszystko i dostać 4 a potem obijać się i znowu sprężyć przed następną klasówką. Ale wiesz, to strasznie wyczerpujące i w dodatku między klasówkami dostajesz dwóje przy tablicy. Jesteś jak samolot – wielki wysiłek, start (pokazywał to z prześmieszną mimiką i machaniem rękami), osiągasz pułap (pokazuje strome wznoszenie), klasówka i lądowanie (pokazuje strome opadanie). i potem wszystko od nowa. Wyobraź sobie że możesz wystartować (znowu prześmieszny “wysilony” start) osiągasz pułap na klasówkę, po czym lecisz sobie równo (“pyr pyr pyr”) nie wkładając w to wiele wysiłku. Kiedy przychodzi czas na następną klasówkę wysilasz się (… …) i podnosisz pułap jeszcze wyżej – dostajesz wysoką ocenę. W międzyczasie przy tablicy bez problemu odpowiadasz na poziomie utrzymywanego pułapu. To co, spróbujesz tego sposobu?”

Poniżej bardzo dobry artykuł o tym, co robić, aby rozpalić płomień naszej pasji na nowo:
http://goodlifezen.com/2009/11/27/how-to-fire-up-a-fading-passion/

Pozdrawiam,

Gosia

Kiedy nasza dusza gra, dusze innych ludzi rozśpiewują się jak kamertony.