Natomiast jestem całkowicie za pozytywnym myśleniem typu “co jest dobrego w tym co mnie spotkało?, jak mogę to wykorzystać?” – i działania opartego na odpowiedziach.

Jeżeli boli to płacz, jeżeli czujesz chandrę to smuć się – ale tylko przez chwilę – żeby nawiązać kontakt ze swoimi uczuciami. Wtedy zadaj te dwa pytania, otrzyj łzy, przestań się chandrzyć i rusz do działania.

I nie zadawaj pytań “dlaczego ja? jak oni mogli mi to zrobić?” bo zadawane przez nas pytania sterują koncentracją naszej uwagi, a ta nadaje kierunek naszemu życiu. Zamiast iść na dno wydostań się na powierzchnię i “płyń, ciągle płyń, w stronę słońca”

Piszesz o akceptacji – nie moge bardziej się z Toba zgodzić. Na tym blogu dużo pisałam o akceptacji i jak niezwykle ważna jest ona w naszym życiu. I oczywiście, jak piszesz, akceptacja samego siebie, włącznie z naszymi niedociągnięciami, to podstawa.

sky.net!

Każdy ma prawo do swojego punktu widzenia na tym blogu Może trochę tutaj wdziera się słownictwo. Dla mnie n.p. to co opisujesz, nazywam optymistycznym podejściem do życia i jestem jak najbardziej na tak! Natomiast nie uważam, iż w poważnych sytuacjach, kiedy to naprawdę nie jest nam do śmiechu, pozytywne myślenie nie na wiele się zda; jest to jedynie oszukiwaniem samego siebie.

Pozdrawiam serdecznie,

Gosia

ps. chyba kazda cechce jak brak wiary w siebie, zazdrosc itd trzeba po prostu przetrawic. uczenie nie nowych mantr malo co pomoze jak to dalej bedzie siedziec w srodku.

kompletnie zgadzam się z Twoim komentarzem –

“jeśli faktycznie doświadczymy/poznamy choćby rzeczy wywołujące negatywne myśli, to już później nie będą nam przywoływać tych negatywnych myśli (albo nie będziemy ich “nazywać” negatywnymi.”

To, o czym piszesz, jest niesamowicie ważne – to tak jak gdyby stanąć oko w oko z naszymi negatywnymi emocjami, poznać ich źródło, doświadczyć ich (niektórzy mogą to nazwać “poznawaniem naszego wroga”), aby móc podjąć świadomą decyzję, co dalej. I na tym etapie wkracza wspomniane prze Ciebie “ukierunkowanie” – w jakim kierunku chcemy iść?

Pozdrawiam serdecznie!

Gosia

dokładnie tak jak piszesz – na wszystko jest miejsce. Ważna jest akceptacja danej sytuacji, taką, jaka jest i kompletne jej doświadczanie. W tym myśleniu: “ta sytuacja jest przejściowa, niedługo wyjdzie słońce” jest dużo racji. Należy jednak uważać, aby w tym momencie nie popaść w ocenianie, że np. burza, której akurat doświadczamy, jest gorsza niż słonce, które za chwile zaświeci. Takie myślenie często prowadzi do frustracji. Jeśli jednak pozwolimy sobie w pełni doświadczyć tę burzę, może się okazać, że odkryjemy jej zupełnie inna stronę, na swój sposób piękną. I każda następna burza będzie nam nie tak straszna, bo będziemy ją obserwować z ciekawością. Jak tym razem wieje wiatr, jak głośne są gromy, jak kłębią się chmury… I wtedy będziemy śpiewać naszą “burzliwą piosenkę” To kompletna akceptacja życia, jakim jest.

Pozdrawiam serdecznie,

Gosia

Na samym poczatku napisze, ze wielbiam ksiazki Osho.
Dla mnie pozytywne myslenie to nie tlumienie negatywnych emocji, ale glebokie zrozumienie dla tego, ze moj smutek jest czyms naturalnym, co przemija. Tak samo jak zima i lato maja swoje miejsce w ciagu roku, tak samo musi odwiedzac mnie smutek. I magia pozytywnego myslenia dla mnie polega na tym iz mam swiadomosc, ze to stan przejsciowy – jutro, po poludniu, za pol godziny bedzie lepiej, swiat znowu nabierze barw i odzyskam ochote na ‘spiewanie wlasnej piosenki’

Pozdrawiam