Swojego czasu moja poranna rutyna wyglądała w ten sposób: pobudka rano, prysznic, ubranie się do pracy, szybka kawa. Zwykle potrzebowałam na to trochę ponad pól godziny. Byłam naprawdę efektywna! Najczęściej zapominałam o śniadaniu. Jako rezultat często czułam się w pracy zmęczona. W pewnym momencie poczułam, że to nie jest dla mnie dobre i postanowiłam zmienić moją poranną rutynę.

Od tego czasu minęło już parę dobrych lat. W tym czasie eksperymentowałam z rożnymi stylami rozpoczynania mojego dnia, i wszystkie miały wspólny mianownik: przed nawiązaniem kontaktu ze światem zewnętrznym, najpierw poświęcałam czas dla siebie.

Oto jak wygląda obecnie moja poranna rutyna:

6:00 – Pobudka

6:10 – Poranna kawa

6:20 – Medytacja

6:45 – Przygotowanie pożywnego śniadania – musli, owoce, itp.

7:00 – Śniadanie

7:20 – Prysznic

7:40 – Gotowa na rozpoczęcie dnia!

Trzy razy w tygodniu z samego rana biegam, więc wtedy moja poranna rutyna wydłuża się mniej więcej o 30 minut.

Jak widzicie, zanim w ogóle rozpocznę kontakt ze światem zewnętrznym, upływa półtorej – do dwóch godzin. W tym czasie nie sprawdzam maili ani mojego telefonu. Ten czas jest całkowicie dla mnie, pozwala mi się skoncentrować na sobie i zebrać siły na nadchodzący dzień. Muszę przyznać, że naprawdę potrzebuję każdego dnia tego czasu dla siebie i uwielbiam te poranki!

Czasami zdarza się, jak to w życiu bywa, że wyłamuję się z mojej porannej rutyny, i od razu zauważam to w moim samopoczuciu – brak koncentracji, ogólna drażliwość, itp. Wtedy znów potulnie powracam do mojego planu! Zachęcam Was do stworzenia własnej porannej rutyny, minimum godzinę tylko dla siebie samych. Warto!

Pozdrawiam serdecznie!

Muszę przyznać, iż czasami zdarza mi się wykroczyć przeciwko niektórym elementom fundamentu rozwoju osobistego. Jednak szybko zauważam negatywny wpływ tego faktu na moje życie i  wprowadzam natychmiastową korektę.

Poniżej przedstawiam elementy mocnego fundamentu, które – z mojego doświadczenia – są niezbędne do budowania solidnej osobowości i spełnienia w życiu (kluczem jest tu energia, jaką czerpiemy właśnie z tych fundamentów):

1. Zdrowe odżywianie się

Kiedy rozpoczęłam świadomą pracę nad rozwojem osobistym, jedzenie śniadania nie było moim priorytetem. Inne posiłki pozostawiały również wiele do życzenia. Jednak to właśnie dzięki zdrowemu odżywianiu się mamy dość energii do pracy nad sobą. Na stronie Michała Pasterskiego  znajdziecie kilka ciekawych artykułów na temat jak się odżywiać, aby mieć dużo energii.

2. Regularne uprawianie sportu

Wszyscy o tym wiemy, ile energii daje nam sport, mimo to ciężko jest nam się zmotywować do jego uprawiania. Na poczatku mojej przygody z rozwojem osobistym ćwiczyłam regularnie – wstawałam o szóstej rano i przez pól godziny ćwiczyłam. Efekty zauważyłam natychmiast – w ciągu dnia w pracy po prostu tryskałam energią. Dziś sport jest nieodłączną częścią mojej codziennej rutyny. Sport dodaje nam energii jak również sprawia, iż jesteśmy bardziej kreatywni!

3. Wczesne wstawanie

Swego czasu wstawałam koło godziny ósmej. Od mniej więcej trzech lat wstaję o 5.30 – 6.00 (w weekendy pozwalam sobie wyspać się do 7 – 7.30). Dbam również o to, aby codziennie spać 7 – 7,5 godzin. Inspiracją do wczesnego wstawania był dla mnie artykuł Steva Pavliny “How To Become An Early Riser” i odtąd moje życie nie było takie same! Wczesne wstawanie dodaje mi energii, sprawia, iż mam rano wystarczająco dużo czasu na słuchanie inspirujących nagrań, na medytacje i zjedzenie zdrowego śniadania, bez jakiegokolwiek pośpiechu.

4. Stawianie celów

Odkąd rozpoczęłam regularne stawianie celów, życie nabrało nowego wymiaru. Konkretnie sformułowane cele i plan ich realizacji dają nam poczucie kontroli nad własnym życiem oraz zbliżają nas szybciej do osiągnięcia naszych marzeń. Uwaga: podczas stawiania celów uważajcie na to, aby nie było ich zbyt dużo! Z mojego doświadczenia kiedy stawiałam sobie zbyt wiele celów, nie udało mi się osiągnąć większości z nich. Obecnie mam zwykle 1-2 cele, które naprawdę chcę osiągnąć, i to ułatwia mi znacznie koncentrację i zwiększa znacznie prawdopodobieństwo osiągnięcia tego celu.

5. Medytacje

Stałych bywalców mojego bloga nie zdziwi, iż zaliczam medytacje do fundamentu rozwoju osobistego. Medytacje pozwalają nam połączyć się z naszym “prawdziwym ja”. Niesamowite, ile skarbów tam się kryje!

Pozdrawiam serdecznie!

“You´ve got to find what you love.
Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work.
The only way to do great work is to love what you do.
If you havn´t found it yet, keep looking.
As with all matters of the heart, you´ll know when you find it.
And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on.

So keep looking until you find it.”

Steve Jobs, Founder of Apple Computers

Zastanawiacie się może, czy ja kocham swoją pracę? Na pewno kocham prowadzenie tego blogu. Jeśli zaś chodzi o moją stałą pracę, to słowo “kocham” jest raczej zbyt mocne. Naprawdę lubię moją pracę i bardzo chętnie chodzę do biura, lubię moich kolegów i koleżanki, uwielbiam produkty, które sprzedajemy. Ale to chyba jeszcze nie wielka miłość.

Tak jak mówi Steve: kiedy znajdziemy to, co kochamy robić, będziemy wiedzieć, iż to znaleźliśmy!

Poniżej przemówienie Steva Jobsa na Stanford University w 2005 roku, z którego pochodzi powyższy cytat.

Pozdrawiam serdecznie!

Artykuł Steva Pavliny przypomniał mi, że mam jeszcze trochę do zrobienia, jeśli chodzi o zmierzenie się z moimi obawami. Kilka lat temu w jednej z książek przeczytałam stwierdzenie, które na zawsze utkwiło w mojej pamięci: „Boisz się czegoś zrobić? Jest to zatem znak, iż dokładnie za to powinieneś się zabrać".

Każdy z nas nosi w sobie wiele obaw. Strach przed samotnością, brakiem akceptacji, strach przed porażką, śmiercią. Strach pozbawia nas energii, sprawia, iż stajemy się nerwowi, zatopieni w negatywnych myślach. Strach oraz wynikające z tego zamartwianie się może przyczynić się nawet do wielu chorób. Strach nie pozwala nam podążać za naszymi prawdziwymi marzeniami, nie pozwala nam osiągnąć w życiu tego, czego naprawdę pragniemy. 

Co najciekawsze, strach jest jedynie wytworem naszej wyobraźni. Tak naprawdę nie istnieje, nie ma również logicznie uzasadnionego prawa bytu.

Zatem, czy warto dać się zwodzić?

Kiedy zmierzymy się z naszym strachem, okazuje się, iż naprawdę ma on jedynie wielkie oczy. W rzeczywistości okazuje się, iż nasza psychika wykreowała coś znacznie większego, strasznego potwora, który okazuje się być jedynie niewinnym zajączkiem.

Swojego czasu panicznie bałam się wystąpień publicznych. W końcu stwierdziłam, iż muszę się za to wziąć, gdyż ten strach po prostu przeszkadzał mi w życiu. Nie było to łatwe, ale wreszcie się przemogłam. Odkąd należę do klubu retorycznego Toastmasters i regularnie wygłaszam przemówienia, ten strach gdzieś się rozproszył. Teraz wystąpienia publiczne nawet sprawiają mi przyjemność! I czego tu było się bać przez tyle lat?? Kompletna strata czasu i energii. 

Mam jeszcze na swojej liście kilka „strachów”, którym zamierzam stawić czoła w nadchodzącym czasie. Są to obawy, które są już ze mną przez wiele lat, prawie od dzieciństwa, więc jest to poważniejsza akcja. Zdaję sobie sprawę, iż są one bezpodstawne i jedynie przeszkadzają mi w cieszeniu się życiem. Zdam Wam relację za kilka miesięcy, jak udało mi się z nimi rozprawić.

Pozdrawiam serdecznie!

Mój laptop. Kilka miesięcy temu, po czterech latach intensywnego użytkowania, zaczął mnie zawodzić. Coraz częściej system “padał”, co było dla mnie znakiem, iż muszę zakupić sobie nowy sprzęt. Ale jaki? Moje wymagania były dość wysokie, jako że używam prywatnego komputera przez kilka godzin dziennie. Musiał spełniać zatem moje największe wymagania, zarówno co do wyglądu, jak i parametrów.

Uwaga: zaznaczam, iż nie jestem tzw. power userem! Używam mojego laptopa przede wszystkim do edycji tekstu, zdjęć oraz użytkowania internetu.

Znajomy polecił mi zakup MacBooka Pro firmy Apple. Był to okres, kiedy to Apple świętowało niesamowity sukces iPoda i wszyscy wokoło zachwycali się wyrobami kalifornijskiej firmy. Mówiąc szczerze, byłam dość sceptycznie nastawiona do notebooków Apple. Całkowicie nowy system, brak kompatybilności z wieloma programami Microsoftu. No i ta cena. Co prawda fajnie wyglądał, ale czy warto? Ostatecznie jednak, po obejrzeniu notebooka w Media Markt stwierdziłam, że chcę go mieć.

Jestem posiadaczką MacBooka Pro od wielu miesięcy i muszę przyznać, iż ten zakup był niezwykle udany. Nie zaliczam się do grona wielbicieli wszelakich produktów Apple, ale MacBook Pro swoimi atutami podbił mnie całkowicie. Najbardziej zadziałały na mnie następujące cechy:

1. System operacyjny Mac OS po prostu działa. W przeszłości miałam wiele nieciekawych doświadczeń z Windows. Zawieszanie się systemu, blue screen of death… te chwile do tej pory odwiedzają mnie w najczarniejszych koszmarach. Tymczasem Mac OS po prostu działa. Zawsze.

2. Estetyczny wygląd. MacBook Pro wygląda przepięknie. Opływowy kształt, srebrna obudowa, przyjemna w dotyku podświetlana klawiatura sprawiają, iż nie można się od tego komputera oderwać. Praca na nim to prawdziwa przyjemność!

3. Przyjazny dla użytkownika Mac OS. System ten jest po prostu ładny. I do tego naprawdę łatwy w obsłudze, przynajmniej w zakresie, jaki jest mi potrzebny. Wszystkie programy Mac OS są ze sobą zintegrowane, co ułatwia w znacznym stopniu obsługę.

4. Wytrzymała bateria. Na MacBooku mogę bez problemu pracować 3-4 godziny bez potrzeby zasilania. Idealny w podróży!

5. Możliwość użytkowania programów przystosowanych do Windows dzięki Parallels Desktop. Korzystam z dwóch programów, które funkcjonują jedynie pod Windows. Dzięki instalacji na MacBooku programu Parallels Windows mogę ich bez problemu nadal używać.

Oczywiście MacBook Pro jest dość drogim sprzętem, ale naprawdę jest warty tej ceny. Polecam zakupić MacBook refurbished, tzn. sprzęt który został zwrócony z powodu śladowych usterek, naprawiony i sprzedawany w sklepach online Apple. W ten sposób można na sprzęcie zaoszczędzić nawet kilkaset euro.

Zachęcam szczególnie tych z Was, którzy pracują dużo na notebooku, do zakupienia MacBooka Pro. To inwestycja warta każdej złotówki! Tym tekstem staram się zaprzeczyć powszechnemu przekonaniu, iż MacBook przeznaczony jest głownie dla osób zajmujących się grafiką. To jak najbardziej sprzęt dla zwykłych użytkowników!

MacBook jest czymś specjalnym. Odkąd pracuję na tym laptopie też w pewnym sensie czuję się wyjątkowo, a za takie uczucie warto zapłacić każdą cenę.

Pozdrawiam serdecznie!

P.S. Na zdjęciu mój MacBook Pro wygrzewa się na plaży na Bali!

Narzekanie sprawia, iż paradoksalnie przyciągamy do naszego życia to, czego checmy uniknąć, o czym już pisałam. Wypróbowałam tę prawdę na sobie. Swojego czasu narzekanie było jednym z moich ulubionych zajęć, zawsze znalazłam coś, co mi się nie podobało i wymagało werbalnego potwierdzenia tego faktu. Och, jak przyjemne były spotkania przy kawie z moją koleżanką z biura i narzekanie na sytuację w pracy, szefa, kolegów i cały ten niedobry świat. Aż łezka kręci mi się w oku…. Jak pewnie się domyślacie, moje życie było pełne tych niechcianych rzeczy.

Ktoś może powiedzieć: jak to? Przecież jeśli bylibyśmy ciągle zadowoleni ze wszystkiego, świat nie poruszałby się do przodu. Nikt nie zadawałby niewygodnych pytań, nikt nie starałby się ulepszać istniejących procesów, itp. Jasne. Ale w takim przypadku mamy do czynienia z twórczym niezadowoleniem, połączonym z konkretnymi działaniami. Ja zaś piszę o narzekaniu dla narzekania.

Moim zdaniem, jeśli jesteśmy z czegoś niezadowoleni i korci nas do narzekania, istnieje tylko jedno mające jakikolwiek sens wyjście:

Odpowiedz sobie na pytanie: czy mogę tę sytuację zmienić?

• Jeśli TAK – wtedy zastanów się, w jaki sposób możesz to zrobić, zdefiniuj plan i zabierz się do dzieła
• Jeśli NIE – zaakceptuj tę sytuację i nigdy więcej nie wracaj do tego tematu.

Jakakolwiek inna reakcja jest szaleństwem.

Pozdrawiam serdecznie!

Uff, właśnie skończyłam sesję planowania moich celów na 2008 rok. Od kilku lat na początku roku rezerwuję kilka godzin na podsumowanie minionego roku i obranie azymutu na nadchodzący. Ubiegły rok był naprawdę udany, chociaż dla obserwatora z zewnątrz raczej niewiele się zmieniło w moim życiu. Tym razem te zmiany były raczej wewnętrzne. Po przeanalizowaniu moich ubiegłorocznych postanowień okazało się, iż osiągnęłam ok. 90% celów, jakie postawiłam sobie na początku 2007 roku. Czegóż to nie zdziała zapisanie swoich zamierzeń na papierze!

Rok 2008 zapowiada się bardzo interesująco. Tym razem sformułowałam 6 najważniejszych celów oraz wybrałam z nich jeden cel wiodący (tzn. taki, który wymaga ode mnie niemałego przezwyciężenia własnych słabości, ale jednocześnie mający największy wpływ na jakość mojego życia). Teraz nareszcie jestem gotowa rozpocząć 2008 rok!

Życzę wszystkim udanego 2008!

Serdecznie witam wszystkich w Nowym Roku! Mam nadzieje, że wykorzystaliście przerwę świąteczną na zebranie energii na realizację Waszych noworocznych planów! Mnie niestety się to nie udało, ale o tym poniżej.

Przerwę świąteczną spędziłam z moją najbliższą rodziną w Polsce. Wspaniale było znów wszystkich zobaczyć i w przyjemniej atmosferze spędzić czas. Z jakiegoś jednak powodu podczas całej wizyty byłam dość zmęczona i moja zwykle wysoka energia gdzieś się rozproszyła. Uwielbiam odwiedzać moją rodzinę w Polsce, nie widujemy się zbyt często, więc cieszę się każdą chwilą spędzona w moim rodzinnym domu. Mimo to zadziwiające było dla mnie, jak długo potrafiłam spać podczas mojego pobytu u rodziców. Zwykle sypiam ok. 7 godzin dziennie i nie mam żadnych problemów ze wstawaniem skoro świt. W Polsce spałam jednak przeciętnie 8-9 godzin i do tego niezwykle ciężko było mi się zmusić do wstania. Mimo, iż spałam wystarczającą ilość godzin, w ciągu dnia brakowało mi energii. Po kilku dniach zaczęło mnie to męczyć, nie miałam pojęcia, co się ze mną dzieje.

Mój stan nie zmienił się aż do momentu, kiedy wyjechaliśmy z Polski na narty do Austrii. Przyjechaliśmy na miejsce późnym wieczorem i następnego dnia skoro świt chcieliśmy wyruszyć na stoki. Postanowiliśmy zatem wstać o siódmej rano, aby być na trasach przed pojawieniem się tłumów i w pełni wykorzystać dzień na jazdę na nartach. I o dziwo, tym razem wstawanie nie sprawiało mi żadnego problemu! Jak tylko zadzwonił budzik, zerwałam się z łóżka i w kilka minut byłam już gotowa do wyjścia. Cały dzień spędziliśmy szusując na nartach i o zmęczeniu nie było mowy!

W czym zatem tkwi sekret? Co pomaga nam bez problemu wstawać wcześnie rano i utrzymać wysoki poziom energii przez cały dzień? Czym jest ten wspaniały motywator? Ten cudowny środek to PLAN. Najlepiej jeszcze ekscytujący PLAN! Jeśli nie masz planu na rozpoczynający się dzień, nie ma znaczenia, o której wstaniesz. Będąc u moich rodziców tak naprawdę nie miałam żadnych konkretnych celów na kolejne dni. Spędzałam je w relaksującej atmosferze, na rozmowach z rodzicami, odwiedzaniem znajomych i rodziny, na zakupach, przy czym nie było ważne, o której wstanę, nie trzeba było się nigdzie spieszyć. I to przyczyniło się do mojego zmęczenia. Spotkania z rodziną jak najbardziej sprawiały mi to przyjemność, jednak brakowało mi bardziej konkretnego planu, aby na dobre mnie rozbudzić.

Zwykle staram się mieć konkretne cele na każdy dzień. Zauważyłam, iż samo posiadanie planu na nadchodzący dzień powoduje, iż wstaję skoro świt bez żadnego problemu, gotowa do akcji . Jasne, iż od czasu do czasu pozwolę sobie na małe leniuchowanie w niedzielę, ale to raczej zdarza się rzadko.

Podsumowując, mój krótki urlop w Polsce był udany, jednak dość mnie zmęczyło moje małe „nicnierobienie”. Następnym razem postaram się lepiej przygotować na wizytę u rodziców . Tymczasem z radością powróciłam do moich codziennych projektów i podpisuję się pod artykułem Alexa, który twierdzi, iż nie potrzebuje ani czasu wolnego, ani urlopu, aby cieszyć się życiem!

Życzę Wam owocnego rozpoczęcia Nowego Roku!

Przeczytałam na ten temat wiele książek, i w ciągu kilku lat odnalazłam najlepszy dla mnie przepis, który już wiele razy się sprawdził. Poniżej ściągawka do stawiania celów (zainspirowana przez Briana Tracy). Jest dosyć prosta i muszę przyznać, iż używam jej od dawna do definiowania moich celów i jestem bardzo zadowolona z jej efektywności.

PROSTA TECHNIKA STAWIANIE CELÓW

1. Zdefiniuj swój cel

Na początku oczywiście precyzujemy dokładnie, co chcemy osiągnąć, np. „Mam pracę, która sprawia mi satysfakcję i zarabiam X zł miesięcznie”. Ważne: koniecznie formułujcie cel w czasie teraźniejszym!

2. Kiedy pragnę osiągnąć ten cel?

Zdefiniuj, kiedy dokładnie zamierzasz osiągnąć powyższy cel, np. 31.12.2007. Bądź bardzo precyzyjny! A zarazem realistyczny.

3. Dlaczego chcę osiągnąć dany cel?

Tutaj skonkretyzuj, dlaczego chcesz osiągnąć ten cel. Np. lepsze zarobki pozwolą Ci na zrealizowanie wymarzonych wakacji, kupno domu, itp. Postaraj się wyliczyć jak najwięcej korzyści płynących z osiągnięcia postawionego sobie celu.

4. Gdzie znajduję się obecnie?

Podsumuj, jak wygląda Twoja obecna sytuacja. Gdzie się znajdujesz i co musi się zmienić, abyś osiągnął swój cel.

5. W jaki sposób pragnę osiągnąć ten cel?

To najważniejsza część tej techniki stawiania celów. Wylicz tutaj, w jaki sposób pragniesz osiągnąć dany cel. Np. aby zwiększyć zarobki, weźmiesz w pracy dodatkowe projekty, poszukasz alternatywnych źródeł dochodu, poprosisz szefa o podwyżkę, zainwestujesz, itp. Bądź bardzo precyzyjny.

Odpowiedzi na powyższe pytania radzę zapisać na kartce lub w zeszycie (ja do stawiania celów mam specjalny zeszyt) oraz czytać te zapiski każdego dnia rano, wizualizując korzyści z osiągnięcia tego celu, oraz zastanawiając się, co możesz jeszcze zrobić, aby szybciej do niego dotrzeć. Wielu z Was może mi zarzucić uproszczenie metody stawiania celów, jednak ja mimo to stawiam na prostotę, która działa!

Tutaj znajdziecie powyższy schemat stawiania celów w formie elektronicznej.

Życzę powodzenia!

W końcu poczułam się w pewnym sensie niewolnikiem oglądania telewizji i postanowiłam z tym skończyć na dobre. Jako, iż byłam wtedy w okresie intensywnej pracy nad sobą, długo się nad tym nie zastanawiałam, oczekując pozytywnych skutków tej decyzji. Z dnia na dzień rozpoczęłam mój telewizyjny post.

Na początku nie było łatwo. Do tej pory po przyjściu z pracy zwykle włączałam od razu telewizor, więc teraz nagle nie wiedziałam, co ze sobą począć. Tak mnie korciło, aby sięgnąć po pilota, ale się nie dałam. Postanowiłam zastąpić to przyzwyczajenie czymś innym, i moim substytutem stała się muzyka. Zamiast telewizora uruchamiałam mój zestaw audio, wybierając najczęściej relaksującą muzykę. Po jakimś czasie, tak się do tego przyzwyczaiłam, iż nie wyobrażam sobie teraz naszego domu bez ciągłej muzyki.

Od tego czasu minęły już dwa lata. Mamy telewizor w domu, a i owszem, ale wykorzystujemy go jedynie do oglądania filmów DVD (wszystkie swoje ulubione seriale mam teraz na DVD! ). Czasami mój partner ogląda mecz hokeja, jeśli akurat gra jego ulubiona drużyna, ale to zdarza się sporadycznie.

Dzięki „rzuceniu” oglądania telewizji zauważyłam wiele pozytywnych zmian w moim życiu. Przede wszystkim nagle miałam o wiele więcej czasu do swojej dyspozycji. Wcześniej po pracy potrafiłam przesiedzieć przed telewizorem nawet do dwóch godzin. Teraz ten czas wykorzystuję na czytanie książek, spotkania ze znajomymi tudzież realizację moich prywatnych projektów (np. pisanie artykułów na mojej stronie! )

Fakt, iż mam teraz więcej czasu, zmusza mnie również do poszukiwania bardziej wyrafinowanych form jego spędzania. Nagle znalazłam czas na uczęszczanie na lekcje języka hiszpańskiego, zapisałam się do klubu Toastmasters, aby szlifować swoje umiejętności retoryczne, oraz na zajęcia Yogi.

Dzięki zaprzestaniu oglądania telewizji, moja podświadomość nie jest na reszcie poddawana wpływowi reklam i negatywnych informacji. Muszę przyznać, iż była to jedna z najlepszych decyzji, jakie podjęłam w ciągu ostatnich lat! Nie twierdzę, iż telewizja wpływa jedynie negatywnie na nasze życie. Uwielbiam np. programy podróżnicze, przyrodnicze, edukacyjne, itp. Każdy z nas musi jednak sam podjąć decyzję, czy chce zrezygnować z oglądania telewizji. Ja stwierdziłam, po podsumowaniu wszystkich za i przeciw, iż lepiej na tym wyjdę, jeśli będę się trzymała się z daleka od szklanego ekranu.

Ostatnio zakupiliśmy sobie nowy telewizor plazmowy. Wygląda naprawdę świetnie i nawet przetestowaliśmy go, oglądając na DVD Shreka. To było jakieś miesiąc temu. Od tego czasu telewizor nie został włączony ani raz. Zastanawiamy się, czy nie podarować go moim rodzicom.