Nigdy nie byłam długodystansową biegaczką, w szkole raczej biegałam na krótkie dystanse, najczęściej na 100 metrów, tutaj liczyła się szybkość, a nie wytrzymałość.

Ostatnio jednak postanowiłam zacząć biegać na dłuższe dystanse. Potrzebowałam na początku celu, który dodałby mi motywacji i właśnie ten powyższy bieg obrałam sobie jako cel dwa miesiące temu. Na początku treningu nie było łatwo – po dwóch minutach biegu dostawałam zadyszki i musiałam przez następną minutę iść powoli, aby móc znów dwie minuty biec. Mówiąc szczerze, na poczatku byłam zaszokowana moja forma (a raczej jej brakiem ), ale nic to, trenowałam dalej. Biegałam 3 razy w tygodniu i za każdym razem podnosiłam sobie poprzeczkę. Aż wreszcie po miesiącu treningu przebiegłam 5 kilometrów i do tego bez specjalnej zadyszki . Byłam zafascynowana, że to wcale nie było takie trudne. Po prostu regularne treningi i tyle. Forma lepsza za każdym razem.

W końcu nadszedł dzień próby. W tym roku na ten bieg zarejestrowało się ponad 70.000 uczestników z rożnych firm. Firmy wyposażyły swoich pracowników w koszulki z logiem firmy oraz odpowiednim motywującym sloganem. Na starcie kłębiły się tłumy, do linii startowej dotarłam po mniej więcej półgodzinnym oczekiwaniu, nic dziwnego przy takiej liczbie uczestników. W końcu start! Tego dnia czułam się świetnie i szybko osiągnęłam swoje zwykłe tempo. Jakież było jednak moje zaskoczenie – największym wyzwaniem w tym biegu nie było pokonanie 5.6 kilometra, ale – wymijanie uczestników! Nie ma problemu, że ktoś biegnie wolno, ale o co chodzi z tymi, którzy po prostu idą? I tak było przez te cale 5 kilometrów, wiele osób po prostu nie dało rady z biegiem i musieli iść. Sprawiało to naprawdę duże trudności dla innych, którzy biegli. Trzeba było idących wymijać, tworzyły się korki, zdarzały się nawet kolizje. Wymijałam maszerujące osoby, które miały koszulki z dumnymi napisami “We lead the change”, “We take the challenge and win”, “Catch me if you can”, itp. Pod sloganem logo firmy, dla której pracują.

Zastanowiło to mnie: jak takim nastawieniem do biegu świadczą ci pracownicy o firmach, dla których pracują? Jeśli nie mogą się zmotywować do minimalnego wysiłku i przebiec te 5 kilometrów, jakie nastawienie mają oni do pracy w tej firmie? Jakie świadectwo takim podejściem do biegu dają swojemu pracodawcy? Tym bardziej, że wiem z własnego doświadczenia, iż przygotowanie się do tego biegu nie było jakimś nadzwyczajnym wyczynem. Jeśli nie mogłabym przebiec 5 km, to lepiej nie zapisywałam się na ten bieg i nie ośmieszałabym mojego pracodawcy. W Niemczech jest takie powiedzenie: “Hauptsache: dabei sein” – “Najważniejsze, że jest się obecnym”. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Takie nastawienie przypomina mi nasze polskie powiedzenie z nie tak odległych czasów: “Czy się stoi, czy się leży, tysiąc złotych się należy”. To niestety nie funkcjonuje w dzisiejszych czasach, nie polecam. Jeżeli bierzemy w czymś udział, to na całego. Jeżeli coś robimy, to dajemy z siebie wszystko.

Ale cóż, to jedynie moje skromne  zdanie na ten temat. Bieganie bardzo mi się spodobało, to niesamowity trening wytrzymałości, taka walka z moim wewnętrznym diabełkiem, który najchętniej chciałby, abym sobie wygodnie usiadła. Ale nie ze mną te numery. Już obrałam sobie następny cel: 21 km na jesień, i maraton na wiosnę!

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do biegania!

W życiu nie chodzi zatem o wyeliminowanie strachu, bo to składnik naszego człowieczeństwa, ale o to, aby strach nie przejął kontroli nad naszym życiem, czyli jednym słowem musimy wziąć strach za rogi!

Jak to jednak bywa, strach jest niezwykle przebiegły. I naszym zadaniem jest go przechytrzyć! Załóżmy, że masz ważną prezentację w pracy, włożyłeś w nią dużo wysiłku, czujesz się przygotowany, ale mimo to na samą myśl o wystąpieniu przed dużym gronem (włącznie z prezesem!) przyprawia Cię o dreszcze. Jeszcze tylko dziesięć minut do prezentacji, a Ty czujesz, jak trzęsą Ci się ręce, pot spływa z czoła, i tym podobne objawy potwierdzające, że strach robi dobrą robotę. W tym momencie Twój cały wkład w przygotowanie prezentacji może lec w gruzach, gdyż kiedy strach nami zawładnie, nie myślimy już tak jasno, zdarza nam się zapomnieć najbardziej oczywistych rzeczy i tym podobne konsekwencje prezentacji z pozycji strachu (mysli typu: czy w ogóle podołam?). Strach wywołuje somatyczne zmiany w naszym ciele, które w niczym nam nie pomagają, a wręcz przeciwnie.

W takiej sytuacji najważniejsze jest przeniesienie się w inną pozycję – pozycję siły i poczucia własnej wartości (myśli typu: mogę przenosić góry). Jeśli przeprowadzimy tą prezentację w przekonaniu własnej wartości, skoncentrowani,  jej pozytywny odbiór (a i nasz sukces) będzie zagwarantowany (pod warunkiem, że naprawdę jesteśmy przygotowani ).

W takich przypadkach, kiedy strach przejął nade mną władzę, stosuję krótkie ćwiczenie, które zawsze przynosi niesamowite rezultaty. Często stosuję je na chwilę przed ważną prezentacją, trudną rozmową telefoniczną czy też innych stresowych sytuacjach. Naprawdę polecam!

1. Znajdź spokojne miejsce, gdzie możesz na chwilę usiąść i nikt Ci nie będzie przeszkadzał.

2. Zamknij oczy i poczuj, co się dzieje w Twoim ciele, gdzie się usadowił strach (u mnie najczęściej przejawia się to ciśnieniem w okolicy klatki piersiowej). Oddychaj głęboko, starając się oddychać przeponą, a nie przez nos. Skoncentruj swoją uwagę na miejscu w okolicy brzucha. Po krótkim czasie poczujesz, jak Twoje ciało zaczyna się relaksować.

3. Ostatni etap tego ćwiczenia to wizualizacja: przywołaj w swojej wyobraźni obrazy z przeszłości, kiedy czułeś, że osiągnąłeś sukces, kiedy byleś bardzo dumny ze swojego dokonania (ja np. najczęściej przywołuję obraz, kiedy to przeszłam liną zawieszoną miedzy drzewami na wysokości 5 metrów – po tym wyczynie byłam z siebie niesamowicie dumna). Im więcej przywołacie pozytywnych mentalnych obrazów, tym lepiej.

Oddychaj dalej swobodnie i otwórz oczy.

Zwykle pod koniec tego ćwiczenia po panicznym strachu nie ma śladu, i czuje się, że mogę przenosić góry. Najlepsze jest to, iż naprawdę wystarczają na to ćwiczenie jedynie 2 minuty, i możemy je wykonać dosłownie wszędzie.

Ja zwykle do tego ćwiczenia słucham jeszcze relaksującej muzyki (mam zawsze kilka otworów medytacyjnych na moim telefonie, wiec nie ma z tym żadnego problemu). Słuchanie relaksującej muzyki do tego ćwiczenia wzmacnia dodatkowo efekt. Moimi ulubionymi kawałkami są utwory Deutera, jak ten poniżej.

Pozdrawiam serdecznie!

Z mojego doświadczenia w kreowaniu własnej rzeczywistości wiem, iż prawo przyciągania działa, ale aby tak naprawdę kreować własną rzeczywistość bez spływającego z czoła potu, trzeba jeszcze uwzględnić kilka subtelnych, ale niezbędnych składników do wyzwolenia tej kreatywnej siły.

1. Pierwszy krok, to oczywiście zadanie sobie pytania: czego chcę naprawdę? Czyli wypowiedzenie intencji, np. chcę zarabiać X złotych miesięcznie przed upływem 3 miesięcy, chcę poznać wymarzonego partnera do końca tego roku, chcę znaleźć odpowiadające mi mieszkanie, pracę, która mnie fascynuje w ciągu następnych sześciu miesięcy, itp. Im konkretniejsza nasza intencja, tym lepiej.

2. Ok, intencja “wysłana w kosmos” i co dalej? Kładziemy się wygodnie na kanapie i czekamy, aż się zmaterializuje. Dobrze by było, ale tak to niestety nie działa. Teraz czas na zrobienie czegoś w kierunku naszej intencji. Posłużę się tutaj prostym przykładem: jeśli np. Twoją intencją jest spotkanie wymarzonego partnera życiowego, warto byłoby np. wyjść z domu, do muzeum, do znajomych, wyjechać na urlop, itp. Siedzenie w domu na kanapie raczej nie wychodzi naprzeciw naszej intencji. Wychodząc z domu niejako pomagamy “uniwersum” w zmaterializowaniu naszych intencji.

Na tym etapie należy jednak uważać na subtelną pułapkę, w którą możemy niepostrzeżenie wpaść (mnie już nie raz się to udało). Mówiąc o podejmowaniu kroków w kierunku zmaterializowania się naszych intencji nie chodzi tu o stworzenie dokładnego planu. Podejmowanie konkretnych kroków w kierunku naszej intencji: jak najbardziej TAK. Stworzenie sztywnego planu i wykonywanie go krok po kroku: zdecydowanie NIE! Tutaj najczęściej wielu z nas wpada w tą pułapkę i później dziwimy się, dlaczego prawo przyciągania nie działa.

Jeśli stworzymy konkretny plan w celu osiągnięcia naszej intencji i sztywno wykonujemy go krok po kroku, w ten sposób nie pozostawiamy prawu przyciągania wiele pola do popisu. Prawo przyciągania nie ma gdzie działać, bo przecież my już wszystko zaplanowaliśmy, nie ma tu miejsca na nic więcej. Sztywny plan może być też dla nas źródłem niepotrzebnej frustracji. Jeśli np. jakaś część tego planu nie powiedzie się tak, jak przewidywaliśmy, denerwujemy się, obwiniamy siebie, itp. To z kolei wyzwala frustracje, negatywne emocje, a to jak najbardziej stoi na przeszkodzie w kreowaniu naszej rzeczywistości. Tak jak pisze Alex w swoim ostatnim poście, nie ma w ten sposób miejsca na szczęśliwy przypadek.

Zanim w końcu zrozumiałam tę subtelną różnicę pomiędzy szczegółowym planowaniem a podejmowaniem kroków w celu kreowania mojej rzeczywistości, przeszłam przez wiele okresów frustracji. Jestem z natury osobą planującą, wszystko co się da. Musze wiedzieć, co będę robiła jutro, za tydzień, za miesiąc, nawet za rok. I najchętniej muszę dokładnie zaplanować, w jaki sposób tam dojdę. Nie pozostawiam wiele miejsca na improwizację. Takie sztywne planowanie praktycznie uniemożliwiło wiele razy działanie prawa przyciągania, to tak jakbym wysyłała wiadomość do uniwersum: “Ja tu sobie wszystko już zaplanowałam, wiem jak osiągnąć to co chcę, już mi nie jesteś potrzebny”. Bardzo często jednak realizowanie moich planów szło mi “jak po grudzie”, wymagało ode mnie dużego wysiłku, i często pytałam siebie: “Czy ja naprawdę tego chcę? Wszystko jest przeciwko temu planowi”. Często wydawało mi się, że uniwersum po prostu zamknął swoje podwoje na moje intencje. I tak dokładnie było. Ale jedynie dlatego, iż ja po prostu nie pozostawiłam uniwersum miejsca do działania, kreując swój sztywny plan. To tak jak gdybym, wracając do wcześniejszego przykładu, zaplanowała, że spotkam swojego wymarzonego partnera poprzez internet. Zamknęłabym się w domu, i jedynie przeszukiwała portale internetowe, nie dopuszczając innej możliwości na znalezienie partnera, nie zauważając nawet tego przystojnego kolegi, który już kilka razy próbował zaprosić mnie na kolację.

Zatem kluczem do kreowania naszej rzeczywistości jest kreowanie intencji, nie wiedząc kompletnie, w jaki sposób nasze pragnienie zostanie osiągnięte. Tą sprawę  powinniśmy pozostawić uniwersum. Nie musimy wiedzieć, w jaki sposób nasze marzenia się spełnią, czasem nawet zdziwimy się, w jaki sposób uniwersum potrafi nas zaskoczyć swoją kreatywnością Nie musimy wiedzieć, jak. I najczęściej nie możemy wiedzieć jak. Jeśli spojrzysz na swoje życie, wiele punktów zwrotnych nie byleś w stanie przewidzieć, nie planowałeś ich, one po prostu się pojawiły w Twoim życiu i zmieniły wszystko.

Kiedy obejmiemy tą niewiedzę i otworzymy się z zaufaniem na przyszłość, nasze życie nabiera nowego wymiaru:

“Not knowing is the beginning of wisdom” – “Niewiedza jest początkiem mądrości”

Pozdrawiam serdecznie,

Na takie właśnie dni idealny jest ten artykuł i poniższy filmik. Niesamowicie inspiruje w chwilach zwątpienia.

Pozdrawiam serdecznie!

Podczas regularnego medytowania doznajemy niesamowitych uczuć, niektórzy nawet docierają w okolice ekstazy. Nic dziwnego zatem, iż od medytacji można się uzależnić. No bo przecież, kiedy medytuję, to wszystko jest takie super, tak świetnie się czuję, itp. Tam, wewnątrz mnie jest o wiele piękniej, niż w moim zwykłym, szarym życiu…. STOP! Jeśli coś takiego słyszę, od razu włącza mi się czerwone światło! Takie podejście do medytacji jest niebezpieczne. Sprawia ono, iż medytacja staje się ucieczką od realnego życia. Codzienność wydaje nam się nieciekawa w porównaniu z tym pięknym, wewnętrznym światem, jaki odkrywamy podczas medytacji. Nie o to w tym chodzi. Medytacja ma pomóc nam odnaleźć drogę do naszego prawdziwego ja, pomóc nam żyć naprawdę, tu i teraz, cieszyć się życiem. Medytacja powinna być narzędziem wspomagającym nasz rozwój osobisty, a nie go zastępującym. W realnym życiu musimy używać też innych narzędzi rozwoju osobistego, musimy nad sobą pracować, nie wystarczy jedynie usiąść i medytować przez godzinę. Sorry, nie ma tak łatwo!

Nawet na naszym kursie kilka osób, na pytanie, dlaczego się tutaj znaleźli, odpowiedziało: “Moja praca jest tak stresująca, chciałam w końcu przez kilka dni odetchnąć” (czytaj: ucieczka), czy też: “Kiedy medytuję czuje się tak wspaniale, to po prostu niesamowite uczucie, chce tego więcej” (czytaj: moje życie nie jest aż tak ciekawe, zatem uciekam w medytację).

Zatem, drogi Czytelniku: zastanów się przez chwilę, czy medytacja nie jest dla Ciebie przypadkiem ucieczką.

Pozdrawiam serdecznie!

Aż łezka kreci mi się w oku. Biedak tak bardzo się starał, by być przeciętnym i mu nie wyszło. Na szczęście…

Wielu z nas za wszelka cenę stara się, aby świat nie dowiedział się, jak jesteśmy wspaniali i na ile nas stać. Za wszelka cenę staramy się ukryć nasze zdolności, nasze mocne strony, nasze prawdziwe ja. Za wszelką cenę nie chcemy być wspaniali! No bo przecież jak to: ja wspaniały? Taki jestem, ot przeciętny (no przecież ciężko na to moje przeciętniactwo pracowałem). Ha!

Spośród milionów ludzi na Ziemi nie znajdziecie dwojga dokładnie takich samych. Każdy z nas jest inny, na swój sposób niesamowicie utalentowany. Osobiście nie uważam, aby ludzie mieli zarówno swoje mocne i słabe strony. Uważam, iż każdy z nas ma tylko MOCNE strony. Taki jest podział ról – jedni mają zdolności manualne, inni analityczne, muzyczne a inni są po prostu świetnymi tancerzami. To właśnie nasza różnorodność czyni świat tak ciekawym i niesie nas do przodu.

Każdy z nas przyszedł na ten świat z konkretnymi zdolnościami, aby przyczynić się do postępu naszej cywilizacji.  Ignorancja dla naszych mocnych stron na rzecz zmagania się z tzw. słabościami (co prowadzi prostą drogą do bycia przeciętniakiem) to obraza dla naszego Stwórcy (kimkolwiek on jest).

Jeśli chodzi o mnie, jestem ekstrawertyczką, kieruję się w życiu głównie intuicją i nie posiadam szczególnych zdolności analitycznych. Przez wiele lat w szkole ignorowałam moje naturalne talenty, wybierając walkę z tzw. słabymi stronami (czyli decydując się na bycie przeciętniakiem!). Nie mogłam zaakceptować faktu, iż nie jestem dobra w matematyce. Nocami uczyłam się zadań NA PAMIĘĆ – pod koniec roku oczywiście miałam świetną ocenę z matematyki na świadectwie, ale czym zostało to okupione? Byłam prawdziwą męczennicą, na własne życzenie, oczywiście. Z perspektywy czasu spędziłabym ten czas zupełnie inaczej, raczej na kultywowaniu moich mocnych stron, niż wkuwaniu wzorów i poświęcaniu czasu czemuś, czego nie lubię. Koncentrowanie się na naszych mocnych stronach dostarczy nam o wiele więcej zadowolenia i satysfakcji w życiu. Wiem, wiem – to również żadne odkrycie. Jeśli jednak to takie proste, to dlaczego tylu z nas mimo oczywistości tego faktu, nadal “walczy z matematyką”?

Drogi Czytelniku, odpowiedz sobie w tym miejscu na pytanie: na ile kultywujesz swoje mocne strony, a na ile zajmujesz się wkuwaniem po nocach wzorów matematycznych (to oczywiście przenośnia do tzw. pracowania nad naszymi słabymi stronami)? Na ile walczysz, aby być przeciętniakiem, broniąc się przed sukcesem, a na ile chcesz być sobą i sięgnąć po wszystko?

Pozdrawiam serdecznie!

A ja przecież stworzyłam idealną sytuację, aby ona wkroczyła do akcji i zachęciła mnie jakimś kursem dla początkujących, jaki oferuje jej centrum. Oto stałam przed nią – idealna kandydatka na jej klientkę. Mówiąc szczerze, ja nawet czekałam, aby z jej strony wyszła jakaś propozycja, bo naprawdę miałam ochotę zająć się yogą na poważnie. Dałam jej tyle wskazówek, ale chciałam, żeby powalczyła o mnie jako klienta. Ale ona nie wykorzystała tak oczywistej szansy. To jak ona zdobywa klientów, pomyślałam. Po wczorajszym wieczorze już wiedziałam, iż jeśli kiedykolwiek wybiorę się na yoge, to na pewno nie do tego centrum. Byłam rozeźlona, iż ona nie chciała o mnie walczyć. Jeśli jej się nie chciało, to ja na pewno nie mam ochoty podać się jej na tacy.

Podobnie jest z każdą sprzedażą. Tak naprawdę klienci chcą, aby o nich walczyć. Ta walka on nich daje im poczucie, iż są dla kogoś ważni. Ja poczułam się zignorowana, niewarta fatygi. Podobne mam uczucie, kiedy jestem w sklepie, a ekspedientka zajęta jest czymś innym, niż mną. Nie zawsze uda nam się sprzedać. Ale zawsze trzeba próbować, jeśli mamy najmniejsze podejrzenie, że warto. Z szacunku dla klienta!

Na koniec zamieszczam jeszcze wycinek z filmu “Glengarry Glen Ross” ze sławną przemową na temat zamykania sprzedaży, uwielbiam ten kawałek.

ABC.

Pozdrawiam serdecznie!

_____________

I spent 5 years working at a job I disliked for lack of a better alternative (I thought so at that time). I clung to this job because I did not know what I really wanted to do. I worked hard and did my job well in the hope that someone would notice and deliver me a dream job as a reward for my effort. But no one came. Instead, I got a reality check.

When my department underwent a restructuring and a power-hungry boss was placed at its head, my life was turned upside down. My job, as unhappy as I was with it, was suddenly in jeopardy.

And then the news came. I could keep my job, but it required moving (along with the rest of the department) to a different entity 300 kilometers away with no career perspective and to a product group whose market potential I secretly felt to be extremely limited. So I made the snap decision to say no on the spot, not knowing how this would affect my future. It turns out, this was the best decision I could make.

Faced with the prospect of no longer having a secure job, I was shocked out of my lethargy. The soul-searching began and I very quickly realized that my interest in the web was in fact a passion for which I had not been willing to risk the security of my job and income. I knew where my passion is all the time! But it took this reality check for me to finally start listening to my heart!

So I put all my energy into making a career change into the field of web analytics. I have a marketing background, but have always been a very analytical kind of guy. So, when I discovered web analytics, which combined marketing, data analysis and the web, it was a natural fit! I started reading anything I could find on the topic, remembering Brian Tracy’s advice to read an hour a day on your topic and you will become an expert in your field. I read blogs, books and whitepapers voraciously, attended free conferences and webinars and listened to podcasts and audiobooks that were in anyway related to this field.

Next came the time to get my hands dirty. Up to this point, my learning was passive. So I took the next step and enrolled in a web analytics program at the University of British Columbia to learn what the pros were learning. I then created, together with my wife Gosia, Zatoka Zen. On Zatoka Zen I implemented Google Analytics and got my start analyzing real data for the first time.

After only 3 months, I already felt comfortable applying for jobs in the field of web analytics. I was amazed how little time it takes to become knowledgeable in a new profession if the focus is there!

My theoretical knowledge was excellent and I had initial hands-on experience with web analytics implementation and analysis. The preparation paid off – I landed a job as a web analytics consultant and had a seamless transition from one employer to another.

Within 6 months, I had made a career change from a traditional manufacturing company into a completely new job in the fast-paced world of the Internet. Looking back it seems so easy and in a way it was. I had intense focus all along the way. I knew this was my passion and nothing was able to stop me or slow me down.

The funny thing is that this basic advice – follow your heart – is something we hear in every self-help book, blog or conference. But passion is not something that can be created out of thin air. It must be uncovered from within. But once it is out there in the open, the world seems full of opportunities. Problems disappear when everything is done with intense purpose and focus.

It has been 18 months now since I made the decision to follow my heart. The time has gone quickly and has been the most action-packed time of my life. It has also been the best time of my life (marrying my wife is a big reason for that! . This September, I decided to take this passion a step further and start my own web analytics consulting company, Data Driving. I am convinced that with passion and focus I can do anything I set my mind to. And right now, I am enjoying living an extremely fulfilled life, amazed at how far I have come in a year and a half!

And my advice for you is that you really start seriously listening to your heart! First, look deep down into yourself: what really turns you on? Once you identified this, look how you could make a living out of your passion. Then set the goal to achieve it, make a plan, follow it and ENJOY THE RIDE!

___________________________________________________________________

Autor powyższego artykułu jest  niezależnym konsultantem specjalizującym się w pozycjonowaniu oraz optymizacji stron internetowych, ze szczególnym uwzględnieniem web analytics. Nicolas jest również autorem blogu na temat Web Analytics.

if we want to rediscover ourselves and live our lives with authenticity”

Barbara De Angelis

Niedawno przeczytałam ciekawy artykuł na temat, jak często ludzie w swojej komunikacji kierują się do niewłaściwego adresata. Alex w swoim poście zauważa, iż często kiedy np. mamy problemy z szefem, zamiast otwarcie z nim porozmawiać, wyżalamy się raczej swojemu partnerowi. Jeśli natomiast mamy problemy z partnerem, dyskutujemy ten temat z przyjaciółką, itd. Takie zachowanie nie przybliża nas w żadnym stopniu do rozwiązania danego problemu, przynosi jedynie tymczasowa ulgę. Gdybyśmy od razu skierowali się do odpowiedniego adresata, szanse na długoterminową poprawę naszej sytuacji byłyby większe. Całkowicie zgadzam się ze spojrzeniem autora.

W związku z powyższym nasuwa mi się jednak pytanie: Dlaczego zwracanie się do właściwego adresata jest dla wielu takie trudne? Dlaczego mimo, iż takie postępowanie jest nielogiczne, tylu z nas temu ulega? Co tu się dzieje na poziomie psychologicznym?

Powodem takiego postępowania jest najczęściej strach. Boimy się, jak ludzie zareagują, kiedy powiemy im, co naprawdę myślimy. Unikamy zatem konfrontacji, choć postępując w taki sposób pogrążamy się jeszcze bardziej w naszym niezadowoleniu. Takie zachowanie jest najczęściej wynikiem wpływu otoczenia, które przez wiele lat nas formowało: zachowuj się przyzwoicie! nie wychylaj się! podporządkuj się normom! No i tak nam zostało.

Zrezygnowaliśmy z głośnego wyrażania własnych poglądów na rzecz konformizmu z ogólnie przyjętymi normami i schematami postępowania.

Jako, iż ten strach przed wyrażaniem własnych prawdziwych poglądów i myśli – zawsze i wobec każdego – narastał najczęściej przez wiele lat, zmiana takiego podejścia nie jest łatwa i wymaga świadomej pracy nad sobą. To trudny proces, ale gra jest warta świeczki!

W ostatniej sesji z moim coachem “wykryliśmy”, iż niechęć do wyrażania własnych opinii zawsze i wszędzie, bez obawy, iż kogoś mogę urazić, bądź – o zgrozo! – ktoś nie przestanie mnie lubić – jest również moim problemem. Wiem, iż jeśli nie pokonam tego złego przyzwyczajenia, moje życie nie rozwinie się do takich granic, jakich pragnę. Następne tygodnie to świadoma praca nad pokonaniem tego właśnie strachu, który stara się za wszelka cenę utrzymać mnie w strefie komfortu. Następne tygodnie to również świadome mówienie NIE, kiedy mam na to ochotę! . Dostałam nawet “przyzwolenie” na celowe denerwowanie ludzi, to podobno dobre ćwiczenie!

Jak już kiedyś pisałam, zmierzenie się z naszymi wewnętrznymi obawami jest niesamowicie ważne na drodze do prawdziwego cieszenia się życiem. Ten “strach” przed wyrażaniem własnych uczuć, poglądów i wewnętrznej prawdy uważam za najbardziej szkodliwą przeszkodę na tej drodze. Dlatego biorę go za rogi z największą determinacja! Just do it!