Postanowiłam zatem zmienić nieco formułę. Uczestnictwo w warsztatach oparte będzie na zasadzie donacji. Sugerowana donacja za uczestnictwo w warsztatach to 50 PLN. Jeśli po warsztatach będziesz uważał, że nie wyniosłeś dla siebie wartości równej 50 PLN, uwzględnisz to odpowiednio w donacji (lub jej braku), jeśli zaś będziesz uważał, że warsztaty były dla Ciebie więcej warte, możesz odpowiednio zwiększyć donację!

Warsztaty będą naprawdę ciekawe i wesołe, wbrew powszechnie znanym opiniom o medytacji. Przede wszystkim będzie mnóstwo pozytywnej energii, jeśli masz ochotę na jej zatankowanie, zapraszam!

Jeśli jesteś zainteresowany udziałem w warsztatach medytacyjnych, zapraszam na stronę warsztatów, gdzie znajdziesz więcej informacji oraz wskazówki dotyczące rejestracji. Zaznaczam, że maksymalna liczba uczestników to 18 osób.

Pozdrawiam serdecznie!

Nasza grupa składa się z 18 osób, pochodzimy z 12 krajów i chyba nigdy nie spotkałam się z taką różnorodnością charakterów. Każdy z nas ma zupełnie inną energie, i energia ta jest zwykle bardzo intensywna. Co oczywiście od samego początku powodowało zwarcia, kolizje i wybuchy w naszej grupie Cale szczęście za każdym razem udawało nam się wyjść z każdej z tych sytuacji, bogatszymi w nowe doświadczenia.

I tym razem postanowiliśmy wystawić na próbę nasze zdolności pracy w grupie. Wykonaliśmy następujące ćwiczenie: grupa ustawia się w dwóch rzędach, stoimy naprzeciwko siebie, wyciągamy przed siebie dwa palce wskazujące. Następnie prowadzący ćwiczenie kładzie na naszych palcach długą, cienką gałąź. Naszym zadaniem jest wspólne położenie tej gałęzi na ziemi, w taki jednak sposób, aby 2 palce każdego z nas cały czas dotykały tej gałęzi. Jeśli ktoś oderwie palce od gałęzi, zaczynamy od nowa.

Zaczynamy. Oczywiście od razu gałąź zaczęła unosić się w górę, a nie w dól. Rozpoczęliśmy  zatem główkowanie, co musimy zrobić, aby położyć gałąź na ziemi. Pojawiły się różnorodne pomysły, które niestety nie przyniosły pożądanego rezultatu, gałąź cały czas szla do góry. Powoli traciliśmy panowanie nad sobą, przekrzykiwaliśmy się na całego, ogarniała nas frustracja. Co robimy? Nie ma szans na położenie tej gałęzi na ziemi. W końcu, w kłębi tego chaosu i przekrzykiwania, krzyknęłam głośniej, niż inni, próbując zwrócić uwagę na to, co mówię: oddychajcie! Wszyscy spojrzeli na mnie. Oddychajcie, powtórzyłam. Z tego chaosu nic nie wyjdzie, mam propozycję: przestańmy mówić, nikt od tej pory nie może się odzywać, będziemy tylko głęboko oddychać, koncentrując się na wydechu. Prowadziłam grupę przez oddychanie, głęboko, poświstując na wydechu. Cisza, słyszymy jedynie świst wydechu. Nagle gałąź zaczęła się zniżać, powoli, powoli , jeszcze jeden wydech, jeszcze dwa…. i położyliśmy gałąź na ziemi. Przez kilka sekund trwała cisza, po czym spojrzeliśmy na siebie i zaczęliśmy wiwatować, wzajemnie się obejmując! Udało się!!!

Było to dla  mnie niesamowite doświadczenie. W osiągnięciu naszego celu nie pomogły żadne innowacyjne idee, jedynie siła oddechu. Wspólne oddychanie i milczenie sprawiło, iż przestaliśmy być zlepkiem rożnych charakterów, a staliśmy się jednością, jednolitym systemem.

Ten eksperyment mnie zastanowił: gdybyśmy tak od czasu do czasu na chwilę przestali mówić i zaczęli wspólnie oddychać. Jakie możliwości otwarłoby to w naszej pracy, rodzinie, w rożnych grupach, do których przynależymy?

Pozdrawiam serdecznie!

P.S.1  Co do powyższego zdjęcia: chciałam do tego postu dołączyć jakieś zdjęcie z Toskanii, jest to  jedyne jakie zrobiłam podczas tego wyjazdu – David we Florencji!

P.S. 2 OK, skłamałam, mea culpa! Mam jeszcze jedno zdjęcie z restauracji, w której jedliśmy kolacje we Florencji. Wchodzę do restauracji i co widzę? Nie wierzę własnym oczom – talerze z Bolesławca! Jestem zatwardziałą fanką ceramiki Bolesławskiej i za każdym razem, jak przejeżdżam kolo Bolesławca, zostawiam fortunę w przydrożnych sklepach ceramiki. Uwielbiam tą ceramikę. No i wchodzę do malej restauracji we Florencji – a tam Bolesławiec! Niestety nie dowiedziałam się, dlaczego mają zastawę z Polski, kelner był zestresowany!

Jako, iż często dostaję maile od Czytelników z pytaniami, jak rozpocząć medytować, zainspirowało mnie do następującego pomysłu. Zastanawiam się nad przeprowadzeniem jednodniowego workshopu medytacyjnego dla Czytelników mojego bloga. Jego celem byłoby głownie zapoznanie uczestników z rożnymi technikami medytacyjnymi. Workshop odbyłby się prawdopodobnie w sobotę, co do miasta sprawa pozostaje na razie otwarta. Termin, w razie zainteresowania, prawdopodobnie tuż po wakacjach. Workshop będzie bezpłatny, zakładając, że znajdę w miarę tanią lokalizację.

Poniżej zamieszczam krótką ankietę, z prośbą o wypełnienie, potrzebuję trochę informacji o tym, gdzie stoimy.

Pozdrawiam serdecznie!

P.S. 15.07.2010

Ze względu na zainteresowanie otwieram rejestrację na warsztaty.

Jeśli przyjmiemy, że każdy z nas na swojej ścieżce życiowej natrafia na przeciwności, problemy, trudności, tragedie, itp., możemy również założyć, że każdy z nas jest potencjalnym kandydatem na chorobę depresji (oczywiście jej intensywność zależy od danej sytuacji, jak i naszej podatności na depresję).

Do czego zmierzam? Otóż moje przemyślenie jest następujące: po co czekać, aż dopadnie nas depresja? Nigdy nie wiemy, kiedy za rogiem zaczai się jakaś katastrofa, tragedia, czy też inne wydarzenie, które wywróci nasze życie do góry. I nie wiemy, jak na nie zareagujemy. Może zostaniemy zwolnieni z pracy? Opuści nas nasz długoletni partner? Zginie w wypadku ukochana osoba? Każdy może sobie dopowiedzieć dowolną przeciwność losu, która nagle może pojawić się w naszym życiu.

Wymienione w powyższym artykule metody na depresję pochodzą z badań empirycznych pacjentów, wypowiadających się na temat skuteczności poszczególnych metod. Dodam jeszcze, że te metody nie działają jedynie na depresję, stosując poniższe nawyki w naszym codziennym życiu wzmacniamy nasz system emocjonalny i generalnie jesteśmy bardziej wytrzymali na wahania emocjonalne; w ten sposób budujemy swoiste zabezpieczenie / bufor na wypadek niezaplanowanego lądowania. Bufor ten zapewni nam miękkie lądowanie, może jedynie nabawimy się paru siniaków, ale przynajmniej nie spadniemy na twardy beton.

Poniżej przedstawiam najskuteczniejsze metody budowania naszego buforu emocjonalnego

1. Ćwiczenia fizyczne

O skuteczności tej metody nie muszę nikogo przekonywać. Sport generalnie dobry jest na wszystko. Trenując, wyzwalamy endorfiny, które wprowadzają nas w dobry nastrój. Jaki związek ma jednak sport z naszym systemem emocjonalnym? Uprawiając sport uwalniamy złość, agresję, jaka się w nas nawarstwiła. Sport pozwala nam na chwilę zapomnieć o naszej sytuacji, wyzwala w nas energię do działania, daje poczucie osiągnięcia. Kiedy napotykamy na przeciwności losu, często zamykamy się w naszych myślach, nie mamy na nic ochoty. Dlatego tak ważne jest posiadanie pewnej sportowej rutyny, jak np. poranne bieganie, pływanie 3 razy w tygodniu, wieczorny tenis, itp. Posiadanie takiej rutyny sprawi, iż nawet jak nie będzie nam za dobrze, nie będziemy unikać treningu, lecz automatycznie nałożymy buty sportowe na nogi.

2. Medytacje

O korzyści płynących z medytacji pisałam już nie raz na tym blogu. No i patrzcie – nawet to jeden z najskuteczniejszych sposobów na depresję. . Na temat korzyści medytacji mogłabym pisać dużo, ale w odniesieniu do naszego systemu emocjonalnego, poprzez medytacje wzmacniamy naszą świadomość, i w ten sposób lepiej rozumiemy nasze emocje. Potrafimy przyjrzeć się naszym emocjom z dystansem, wiemy, że dane emocje są jedynie przejściowe. Dzięki medytacji potrafimy też pozwolić emocjom po prostu być, zaakceptować je.

3. Terapia słowna

Autorzy powyższego artykułu stwierdzili dużą skuteczność rozmów z terapeutą w wypadku depresji. Jak możemy to przełożyć na nasz system emocjonalny? Tutaj z pomocą przychodzą nam nasi przyjaciele, rodzina, małżonek. Czy masz kogoś zaufanego w Twoim życiu, z kim rozmawiasz w trudnych chwilach, dosłownie o wszystkim? Ja wszystkie moje problemy i problemiki omawiam z moim mężem i to naprawdę mi pomaga. Do tego dochodzi moja przyjaciółka, z którą rozmawiam o wszystkim, oraz moja siostra. Czyli tak naprawdę mam każdego dnia “pod ręką” trzech terapeutów, którzy zawsze mnie wysłuchają (z reguły to wystarczy ) . Niby to trywialne, ale każdy z nas potrzebuje takich prywatnych terapeutów w naszym życiu. Żeby się wygadać. To dobre dla duszy. I wzmacnia nasz system emocjonalny.

4. Sen

Sen dobry na wszystko Ale aby pozytywnie wpływał na nasz system emocjonalny, ważna jest jego jakość. I ilość, choć to zależy od indywidualnych potrzeb. Czy Twoja sypialnia jest ładnie urządzona? Zawsze wietrzysz sypialnię przed snem? Czy masz telewizor w sypialni? W jaki sposób się budzisz? Ja od jakiegoś czasu budzę się do łagodnej muzyki medytacyjnej, dawno wyrzuciłam niesamowicie wrzeszczący budzik. Nie polecam też budzenia się do radia. Naprawdę warto zadbać o jakość Twojego snu.

5. Workshopy rozwoju osobistego

Od dawna jestem zwolenniczka wszelkiego rodzaju workshopów rozwoju osobistego. To zawsze dobra okazja do poszerzenia naszych horyzontów, nauczenia się czegoś nowego o nas samych, o naszych emocjach. Z każdym takim workshopem wzmacniamy nasz system emocjonalny,

6. Relaks – terapia świetlna, masaż, etc.

Relaks dobry na wszystko, nie tylko w przypadku depresji. Od czasu do czasu musimy sobie pozwolić na odrobinę relaksu, aby zregenerować siły. Ja od dawna mam na swojej liście regularne odwiedziny w pobliskim salonie tajskiego masażu.

Jak widzicie, budowanie naszego buforu na wypadek nadejścia nieprzewidzianych przeciwności losu najlepiej zacząć już od dziś. Jeśli nagle ta przeciwność nadejdzie, a my będziemy bez naszego buforu, spadniemy twardo na beton. Oczywiście nie znaczy to, że jeśli zbudujemy solidne zabezpieczenie, każdą przeciwność losu czy też dramat będziemy witać z uśmiechem na ustach. Jasne, na poczatku będą i łzy, smutek, zrezygnowanie. To normalne. Ale mając nasz emocjonalny bufor, wyjdziemy z tego z nowymi doświadczeniami i może jedynie kilkoma siniakami. Nie stoczymy się w stronę depresji, zrezygnowania i niemocy. Nie będziemy niepotrzebnie tracić życia.

Pozdrawiam serdecznie!

P.S.

Ten post został zainspirowany również sytuacją z mojego własnego życia. Kilka dni temu wydarzyła się w moim życiu tragedia, która mną niesamowicie wstrząsnęła. Nigdy nie przypuszczałam, że coś takiego może mi się przydarzyć. Ale stało się. Na początku był oczywiście płacz i smutek, dla oczyszczenia. Ale to właśnie dzięki temu, iż przez długi czas budowałam swój emocjonalny bufor, nie stoczyłam się w negację, brak akceptacji i niemoc. Nadal nie jest łatwo, ale czuję, że gdyby ta tragedia przydarzyła mi się kilka lat temu, kiedy to jeszcze nie miałam mojego emocjonalnego zabezpieczenia, stoczyłabym się w długotrwałą depresję. Dlatego zachęcam Was: budujcie ten bufor już od dziś! Naprawdę warto, nie będzie tak bolało.

Z czasem jednak stwierdzam, że powyższe korzyści płynące z medytacji to jedynie produkty uboczne tej praktyki (nie mniej bardzo pozytywne produkty uboczne ). Generalnie medytacja to trening naszego umysłu. Tak jak trening fizyczny ma za zadanie utrzymać dobrą kondycję naszego ciała, tak medytacja trenuje nasz umysł.

Jak pisze autor Sakyong Mipham w książce “Przymierze z umysłem”:

“Wielu z nas jest niewolnikami własnego umysłu. Nasz umysł jest naszym największym wrogiem. Kiedy staramy się skoncentrować, nasz umysł “ucieka”. Kiedy chcemy utrzymać nasz strach na wodzach, ogarnia nas zdenerwowanie i nie możemy w nocy spać.”

“Wszyscy zgadzamy się z tym, że trenowanie naszego ciała poprzez wysiłek fizyczny, zdrowe odżywianie, i relaks to dobry pomysł. Dlaczego jednak tak rzadko myślimy o trenowaniu naszego umysłu?

“Trenując nasz umysł poprzez medytacje, zawieramy swojego rodzaju przymierze, które pozwala nam efektywnie używać nasz umysł, a nie być przez niego “wykorzystywanym” .”

Autor powyższej książki porównuje medytacje do poskramiania dzikiego konia (dziki koń = nasz umysł). Na poczatku koń robi co chce i nie poddaje się naszym nakazom. Kiedy chcemy go dosiąść, w najlepszym wypadku będziemy z nim pędzić przez wertepy bez celu. Lub twardo spadniemy na grunt. Inwestując jednak dużo czasu we właściwy trening tego dzikiego konia, w końcu może się on stać naszym najwierniejszym towarzyszem i ponieść nasz do każdego celu, jaki sobie obierzemy.

Pozdrawiam serdecznie!

P.S. Dla tych z Was, którzy chcieliby rozpocząć medytować, zamieszczam poniżej krótkie wprowadzenie do medytacji prowadzone przez autora powyższej książki (w języku angielskim). Sakyong Mipham jest buddyjskim mnichem, jako dziecko wyemigrował z rodzicami do Anglii, następnie do USA, gdzie teraz naucza. Niesamowicie mówi po angielsku! A i do tego nieźle wygląda

Pozdrawiam serdecznie!

Podczas regularnego medytowania doznajemy niesamowitych uczuć, niektórzy nawet docierają w okolice ekstazy. Nic dziwnego zatem, iż od medytacji można się uzależnić. No bo przecież, kiedy medytuję, to wszystko jest takie super, tak świetnie się czuję, itp. Tam, wewnątrz mnie jest o wiele piękniej, niż w moim zwykłym, szarym życiu…. STOP! Jeśli coś takiego słyszę, od razu włącza mi się czerwone światło! Takie podejście do medytacji jest niebezpieczne. Sprawia ono, iż medytacja staje się ucieczką od realnego życia. Codzienność wydaje nam się nieciekawa w porównaniu z tym pięknym, wewnętrznym światem, jaki odkrywamy podczas medytacji. Nie o to w tym chodzi. Medytacja ma pomóc nam odnaleźć drogę do naszego prawdziwego ja, pomóc nam żyć naprawdę, tu i teraz, cieszyć się życiem. Medytacja powinna być narzędziem wspomagającym nasz rozwój osobisty, a nie go zastępującym. W realnym życiu musimy używać też innych narzędzi rozwoju osobistego, musimy nad sobą pracować, nie wystarczy jedynie usiąść i medytować przez godzinę. Sorry, nie ma tak łatwo!

Nawet na naszym kursie kilka osób, na pytanie, dlaczego się tutaj znaleźli, odpowiedziało: “Moja praca jest tak stresująca, chciałam w końcu przez kilka dni odetchnąć” (czytaj: ucieczka), czy też: “Kiedy medytuję czuje się tak wspaniale, to po prostu niesamowite uczucie, chce tego więcej” (czytaj: moje życie nie jest aż tak ciekawe, zatem uciekam w medytację).

Zatem, drogi Czytelniku: zastanów się przez chwilę, czy medytacja nie jest dla Ciebie przypadkiem ucieczką.

Pozdrawiam serdecznie!

Podczas niedawnego weekendu medytacyjnego nasza instruktorka dała nam kilka istotnych wskazówek, jak skuteczniej medytować, a przede uniknąć niepotrzebnej frustracji podczas medytacji. Mnie jej wskazówki bardzo pomogły, możne Wam tez okażą się przydatne.

1. Włącz wszystko do medytacji

Podczas medytacji często pojawiają się uczucia frustracji, niepokoju, znużenia, zniecierpliwienia – w zależności od tego w jakim stanie emocjonalnym akurat się znajdujemy. Kluczem do medytacji jest włączenie wszystkich emocji, jakich doznajemy, do medytacji. Zarówno emocji pozytywnych, jak i tych negatywnych. Ważne jest, aby nie walczyć wewnętrznie z negatywnymi emocjami, jeśli takie akurat pojawią się podczas medytacji.  Kiedy np. przeprowadzamy medytację taneczną  Kundalini, ale tak naprawdę nie mamy ochoty na taniec, wyraźmy tą niechęć w naszym tańcu. Tańczmy naszym uczuciem “niechcenia”. Niesamowite, ile energii może w nas wyzwolić włączenie wszystkich uczuć do medytacji.

2. Powitaj niechciane myśli

Zwykle podczas medytacji mamy tysiące niechcianych myśli. Niechcianych – bo przecież w medytacji chodzi o to, aby wyeliminować myślenie, nie myśleć, tylko być. Rzeczywistość jest jednak taka, iż nasz umysł pracuje bezustannie i chcąc nie chcąc, medytując, myśli będą się pojawiały, to jest fakt. Kiedy zatem podczas medytacji zdamy sobie sprawę z pojawiających się myśli, powinniśmy je zaakceptować jako cześć naszej medytacji i medytować dalej. W ten sposób wyzwalasz pozytywną a nie negatywną energię. Zaakceptować myśli, to nie znaczy identyfikować się z nimi, lecz NIE WALCZYĆ. W ten sposób unikniemy niepotrzebnej frustracji.

3. Nazwij myśli po imieniu

Czasami ta technika może być pomocna, kiedy mamy dużo różnych myśli podczas medytacji. Polega ona na tym: kiedy zdamy sobie sprawę, iż nasz umysł ucieka w stronę pewnej myśli, np. co jutro będę robiła w pracy, NAZWIJMY tę myśl po imieniu, w tym przypadku PRACA, i wróćmy spokojnie do medytacji. Kiedy pojawi się następna myśl, np. na temat co będę jeść na kolację, nazwijmy ta myśl KOLACJA i wróćmy do praktyki medytacyjnej. Po jakimś czasie nasz umysł “zmęczy się” tym wyliczaniem i nie będziemy doświadczać przypływu kolejnych myśli.

4. Możesz sam zlikwidować ból podczas nieruchomego siedzenia

Kiedy medytujemy siedząc nieruchomo, często w rożnych częściach naszego ciała pojawia się ból, powodujący, iż chcemy zmienić pozycję (to z kolei przerywa na chwile proces medytacji i nie jest pożądane). Często zmiana pozycji nie jest jednak konieczna. Warto wypróbować następującą technikę: zaakceptuj ból, nie próbuj z nim walczyć, lecz zaakceptuj go jako część medytacji. Skup się na tej części ciała, gdzie ból się pojawił i w myślach, łagodnie, z  miłością do swojego ciała otocz to miejsce strumieniem cieplej, słonecznej energii. Z mojego doświadczenia po kilku sekundach ból znika i nie muszę zmieniać pozycji. Ból podczas siedzenia jest wynikiem naszych myśli. Jeśli nie możemy wysiedzieć w jednej pozycji, znaczy to, iż nasz umysł pracuje na wysokich obrotach.

Mam nadzieje, iż te techniki okażą się dla Was przydatne. Dla mnie  były naprawdę pomocne! Szczególnie ostatni punkt – likwidowanie bólu podczas nieruchomego siedzenia – uważam za niesamowita technikę! Dzięki jej zastosowaniu po raz pierwszy medytowałam całą godzinę, siedząc nieruchomo, bez jakiejkolwiek zmiany pozycji.

Pozdrawiam serdecznie!

Przed wyjazdem na medytacje odczuwałam generalnie mówiąc delikatne niezadowolenie  z mojego stanu emocjonalnego, brakowało mi balansu w życiu, bardzo łatwo było mnie wyprowadzić z równowagi. Wiedziałam, ze coś jest nie tak, ze muszę odszukać na nowo harmonii wewnętrznej.

Już pierwszego wieczoru, po medytacji Gourishankar poczułam, iż jestem na właściwej drodze. Mój umysł uspokoił się, wyciszyłam się i niesamowicie cieszyłam się na nadchodzący weekend pełen medytacji, zapomniałam całkowicie o moich problemach i postanowiłam przez ten weekend po prostu być ze sobą.

W sobotę medytowanie rozpoczęło się o siódmej rano i ostatnia medytacja trwała do godziny 20:30. Każda medytacja tego dnia była inna, jedna podobała mi się bardziej, inna mniej, czasami było łatwiej, czasami walczyłam ze sobą i moimi myślami. Tego dnia po ostatniej medytacji byliśmy naprawdę zmęczeni. Poszliśmy na krotki spacer po mieście i lekką kolację i już o 22:00 położyliśmy się spać, zmęczeni fizycznie, ale z bardzo dobrym samopoczuciem psychicznym. Tej nocy spaliśmy bardzo głęboko i obudziliśmy się niesamowicie wypoczęci.

W niedzielę dowiedzieliśmy się, iż taki stan zmęczenia fizycznego po długich medytacjach jest normalny. Podczas medytacji organizm wydala toksyny i oczyszcza się, a to z kolei powoduje zmęczenie. Podczas intensywnych medytacji zaleca się również picie dużo wody, właśnie ze względu na odbywający się proces oczyszczania organizmu, oraz jedzenie lekkostrawnych posiłków i unikanie alkoholu. Ja przez cały weekend jadłam jedynie posiłki wegetariańskie.

W niedzielę rano miałam jedną z najlepszych w życiu medytacji. Była to godzinna medytacja siedząca, z akompaniamentem muzyki. Nigdy nie zdarzyło mi się medytować, siedząc nieruchomo godzinę i nie zmienić pozycji. Tym razem było to całkiem proste.

Po zakończeniu cyklu medytacji w niedzielę po południu uczestnicy kursu zebrali się na pożegnalna sałatkę owocową. Każdy z nas był uśmiechnięty, zadowolony i widać było, iż ten weekend pomógł nam odnaleźć tę fascynującą drogę do naszego wnętrza.

W drodze powrotnej dużo dyskutowaliśmy z moim mężem, co nam dał ten weekend. Oboje byliśmy niesamowicie zrelaksowani i zupełnie inaczej patrzeliśmy na świat, niż jeszcze w piątek po południu. Niepokoje egzystencjalne, które czasami nam towarzyszyły, całkowicie zniknęły. Świat wokoło był znów przyjazny, a nasze najśmielsze cele możliwe do zrealizowania. Czuliśmy w nas niesamowita energie wewnętrzną, choć fizycznie byliśmy zmęczeni. Stres? Nie mogliśmy sobie wyobrazić, że coś takiego w ogóle istnieje.

Ktoś  może powiedzieć: to jak po narkotykach czy alkoholu, świat wtedy też wydaje się w porządku. Ale ja jestem przekonana: taki właśnie stan ogólnego zadowolenia jest naszym naturalnym stanem! Przez ten weekend odbyliśmy wędrówkę do naszego wnętrza i to właśnie spotkanie z naszym prawdziwym ja spowodowało, iż teraz pozytywnie patrzymy na świat. Nasze otoczenie przez lata wmawiało nam, ze świat jest zły i musimy z nim walczyć. W ten sposób skutecznie oddaliliśmy się od naszego prawdziwego ja, od stanu pełnego zadowolenia i akceptacji siebie (znamy to przecież z czasów, kiedy byliśmy dziećmi! – wtedy BYLIŚMY SOBĄ I ŚWIAT BYŁ WSPANIAŁY!). Medytacja pomaga nam odnaleźć drogę powrotną do nas samych.

Kreatywność i jasność umysłu

Po weekendzie byliśmy zaskoczeni, z jaka łatwością podejmowaliśmy nasze codzienne decyzje. Zaobserwowaliśmy również niesamowity przypływ kreatywności. Również podczas samych medytacji od czasu do czasu pojawiały się w mojej głowie bardzo ciekawe pomysły (spisywałam je bezpośrednio po medytacjach w małym notatniku). Medytacja pozwoliła nam oczyścić nasz umysł ze “śmieci niepotrzebnych myśli”, stwarzając w ten sposób miejsce dla nowych, kreatywnych idei.

Po weekendzie postanowiliśmy znów medytować regularnie. Od poniedziałku codziennie rano medytujemy pól godziny i jak do tej pory udało nam się utrzymać ten stan pozytywnej energii.  Wiemy, iż praktyka medytacyjna musi należeć do naszej codziennej rutyny, aby ten stan nadal utrzymać, aby być sobą. Czasami medytacje będą dobre, czasami nic nam nie będzie wychodzić, będziemy sfrustrowani i będziemy chcieli się wycofać. Ale nie możemy się poddać, musimy biec!!

Pozdrawiam serdecznie!

Podczas całego weekendu  każdy z uczestników kursu “poddał się” 14 różnego rodzaju godzinnym medytacjom. Większość z nich była aktywna, tzn. wymagała wykonywania określonych ruchów: taniec, spacer, skoki. Dynamika tych medytacji przeplatała się z siedzeniem i koncentrowaniem się na oddechu – dla mnie była to idealna mieszanka!

Poniżej kilka medytacji, które najbardziej polubiłam:

Medytacja Gourishankar

Tą medytacją rozpoczęliśmy nasz weekend w piątek wieczorem, jako iż Gourishankar należy właśnie do wieczornych medytacji. Medytacja ta trwa godzinę (jak wszystkie medytacje aktywne OSHO), i składa się z czterech faz: oddychanie, patrzenie na płomień świecy, poruszanie się w rytm ciała i leżenie. Po tej medytacji byłam naprawdę bardzo odprężona i bardzo zadowolona. Gourishankar należy do moich ulubionych medytacji aktywnych OSHO.

Medytacja siedząca (Silent Sitting)

Ta medytacja ma swoje korzenie w tradycji Vipassana. W skrócie: siedzimy 25 minut, koncentrując się na oddechu, następnie spacerujemy wolno 5 minut, koncentrując się na każdym kroku i następnie znów 30 minut siedzenia i koncentracji na oddechu. Bardzo lubię ten rodzaj medytacji. W ubiegły weekend udało mi się po raz pierwszy “przesiedzieć” całą godzinę medytując, bez jakiejkolwiek zmiany pozycji. Po mniej więcej 15 minutach zapadamy w niesamowity stan kompletnego zespolenia się ze sobą.

Medytacja Nadabrahma

Celem medytacji Nadabrahma jest osiągniecie harmonii pomiędzy umysłem i ciałem. Można ją wykonywać o każdej porze dnia.W pierwszej fazie siedzimy, mrucząc (ang. humming). W drugiej fazie wykonujemy powolne ruchy rękoma: na znak dawania i brania. Ostatnia faza: 15 minut siedzenia. Dokładny opis tej medytacji znajdziecie na stronie instytutu OSHO.

I oczywiście – wspaniała, jedyna:

Medytacja Kundalini

O tej medytacji pisałam już na mojej stronie. Ta medytacja pozostaje jedną z moich ulubionych – cudowna muzyka, niesamowita mieszanka tańca, drgania ciała, medytacji siedzącej i leżącej. Kundalini sięga naszej głębi, wyzwala energię i łączy nas z naszym wnętrzem. Niesamowita!

Na stronie instytutu OSHO znajdziecie dokładny opis wyżej wspomnianych medytacji, z przykładami. Serdecznie polecam!

Doświadczenie ostatniego weekendu było niesamowite. Medytacja nie działa cudów, jednak pozwala oczyścić nasz umysł ze śmieci myśli i otworzyć go na nowe idee. Zachęcam Was do medytowania!

Pozdrawiam serdecznie!