Żyj w teraźniejszości

O tym, że życie jest jedynie tu i teraz wiemy nie od dziś. Karmią nas tym media, różnego rodzaju guru, literatura, itd. Wystarczy zajrzeć do jakiejkolwiek księgarni, aby zobaczyć na wystawie książkę Eckharta Tolle “Siła teraźniejszości”. Chyba każdy się zgodzi, że jedyne co mamy, to tu i teraz. W teorii brzmi to nieźle i ma sens, ale ile osób tak naprawdę żyje tu i teraz? Większość z nas lwią część czasu spędza na rozpamiętywaniu przeszłości lub też planowaniu przyszłości. Tak ciężko jest nam zatrzymać się na dłuższą chwilę w teraźniejszości. Cóż, taka to nasza ludzka natura. Nie jest nam łatwo, być tu i teraz. Za to mój pies nie ma z tym najmniejszego problemu. Obserwując go na górskich stokach nie miałam wątpliwości, że jest on jedynie tu i teraz. Był tak zaabsorbowany otoczeniem, tak całkowicie pochłonięty węszeniem wokoło, iż nic innego nie miało znaczenia. Każdy kamień, trawa, zapach wzbudzał jego niesamowite zaciekawienie, odkrywał jedną niespodziankę za drugą. Kompletne zanurzenie w teraźniejszości. I nie można było nie zauważyć, że mój pies po prostu był w siódmym niebie. Patrząc na niego, myślałam: fajnie byłoby być tak pochłoniętym wszystkim, co robię! To niesamowita frajda!

Zrób to teraz

Jak często mamy ochotę coś zrobić, ale od razu znajdujemy tysiące wymówek, dlaczego nie możemy tego zrobić teraz. Odkładamy więc te przyjemności na później, czasami odkładamy na później większość naszego życia. Tymczasem mój pies nie ma takich problemów, jeśli czegoś chce, to robi to od razu, bez względu na wszystko. Wyobraźcie sobie psa, jak mówi do siebie: “Tak bym chciał pobiegać po tej łące, taka miękka, wielka, tak fajnie pachnie. Ale co powie właściciel, jak na nią wbiegnę? Pewnie będzie zły, lepiej nie będę tu biegał”. Hahaha! Całe szczęście pies nie ma ego i gwizda sobie na tego rodzaju wewnętrzne dyskusje. Patrząc na niego myślałam: fajnie byłoby tak zawsze robić to, na co mam akurat ochotę!

Jeśli coś robisz, daj z siebie wszystko

Jak często robimy pewne sprawy jak to się mówi “po łebkach”, ponieważ musimy to zrobić, czy też powinniśmy to zrobić, a tak naprawdę wcale nam się nie chce. Mój pies tymczasem ogranicza się jedynie do robienia rzeczy, które sprawiają mu frajdę, i robi to na całego! Miałam okazję obserwować to podczas naszej wędrówki górskiej. Od momentu, kiedy wyruszyliśmy w góry zajmował się bieganiem wokół szlaku, jak to pies, ale robił to na całego, jak widzicie na poniższym zdjęciu. Nie od niechcenia, tak sobie – ale całym sobą! Patrząc na niego myślałam: fajnie byłoby tak zawsze robić wszystko na sto procent!

Czasami mój pies jest przyczyną niezłego zamieszania, szczególnie kiedy wprowadza w życie powyższe reguły n.p. “Zrób to teraz” (podejmując decyzję ucieczki z podwórka i odwiedzeniu podwórek innych sąsiadów), “Żyj w teraźniejszości” (nie ważne, że akurat jestem w trakcie ważnej rozmowy telefonicznej – mój pies chce się bawić, TERAZ!!) czy też “Jeśli coś robisz, daj z siebie wszystko” (porzucona na podłodze bluzka zostaje bardzo dokładnie rozdarta na tysiące małych kawałeczków – cóż za perfekcja!).

Mój pies nie akceptuje zabiegów kondycjonujących, jakim go codziennie poddaję (nie rób tego! rób to! choć tu! siedź! leż!). I całe szczęście!

Pozdrawiam serdecznie!

P.S. Poniżej zamieszczam jeszcze krótki filmik z moim psiakiem w roli głównej!

Aż do ostatniego wyjazdu do Toskanii. Po dwóch godzinach w samochodzie postanowiłam zlokalizować mój telefon i, o zgrozo, okazało się, że zostawiłam mój iPhone w domu. Panika! Wrócić się? Nie ma mowy, odparł mój mąż. Ale jak to, tydzień bez mojego iPhona? Już sama myśl o tym mnie przerażała. Ale co robić? Przed nami jeszcze 8 godzin drogi, wiec powrót do domu nie miał sensu. Wiedziałam, że muszę ten fakt zaakceptować. Oto stoi przede mną tydzień bez telefonu, bez internetu, jak otwarta biała księga! Trochę się zatrwożyłam, ale co tam, chyba dam radę, pomyślałam. Pierwsze godziny były dziwne, czułam się, jakby czegoś mi brakowało. Ale sam fakt akceptacji tej sytuacji naprawdę pomógł.

Pierwszego wieczoru w Toskanii wybraliśmy się na wspaniałą kolację, w małym miasteczku San Gimignano. Następnego dnia ruszyliśmy w kierunku Rzymu, po kilku dniach spędzonych w tym niesamowitym mieście, znów byliśmy w Toskanii. Przez te wszystkie dni tak naprawdę ani przez chwile nie brakowało mi mojego iPhona. Brak telefonu pozwolił mi całkowicie skupić się na miejscach, w których byłam, tak naprawdę. Nadal pamiętam, jak pachniało powietrze w Toskanii, jak przyjemne było popołudniowe słonce w  Rzymie, jak smakowało prosciutto i oliwa z oliwek na włoskim chlebie. Myślę, iż gdybym będąc w Italii ciągle zerkała na mój telefon, nie byłabym w stanie doświadczyć tych wakacji tak intensywnie.

Po powrocie z Włoch postanowiłam ograniczyć używanie mojego telefonu! Pozwalam sobie na zerkniecie na mój iPhone dopiero po porannej medytacji i śniadaniu, oraz sprawdzam pocztę jedynie 2 razy w ciągu dnia. Co prawda, od czasu do czasu niepostrzeżenie otwieram aplikacje Facebooka, ale co tam, i tak jestem na dobrej drodze do wyzdrowienia!

Pozdrawiam serdecznie!

Ostatni weekend był niezwykły. Spędziłam go w niewielkiej szwajcarskiej wiosce Adelboden, odwiedzając bardzo dobrego znajomego. Życie w Adelboden płynie spokojnie, większość mieszkających tu młodych ludzi “siedzi” w biznesie narciarskim, czyli są instruktorami. Mój znajomy jest również instruktorem narciarskim, więc większość weekendu spędziliśmy w towarzystwie jego znajomych instruktorów. Ten weekend pozwolił mi na chwilę wejrzeć do świata, którego do tej pory nie znałam. Ci młodzi ludzie w sezonie pracują codziennie na stoku, udzielając lekcji narciarskich. Wraz z nadejściem wiosny i lata siłą rzeczy muszą zarabiać pieniądze w inny sposób. Wzięcie mają prace budowlane, bądź wykończeniowe. Dobra jest tez praca w miejscowych hotelach, jako masażysta. Lub też jako barman. Jednak takich prac nie zawsze starcza dla wszystkich. Wielu instruktorów zatem w sezonie letnim wyjeżdża do dużych miast, lub też do pracy jako instruktor narciarski do Nowej Zelandii. Podobno przed wieloma laty pewien przedsiębiorczy mieszkaniec Adeboden wyjechał do Nowej Zelandii i założył tam szkołę narciarską. Jako, iż zima w Nowej Zelandii przypada w okresie lata w Europie, ściągnął on instruktorów z Adelboden i tak się zaczęła ta szwajcarsko-nowozelandzka przygoda.

Instruktorzy narciarscy z Adelboden nie są zamożni, pieniądze jakie zarabiają w ciągu roku, wystarczają na mieszkanie, wyjścia do knajpy, itp.  Ale nie robią na tym żadnej fortuny. Większość z nich mieszka w wynajętych mieszkaniach, jeżdżą starymi samochodami. Mimo to spędzając z nimi czas nie można nie zauważyć, iż są oni niesamowicie zadowoleni z życia, szczęśliwi, cieszący się każdą chwilą, serdeczni. Ten weekend był pełen pozytywnej energii, przepięknych krajobrazów i takiej prostej, ludzkiej życzliwości i uśmiechu. Po powrocie z Adelboden, jeśli ktoś zadałby mi pytanie: “Czy pieniądze potrzebne są do szczęścia?”, odpowiedź jest niesamowicie prosta: oczywiście, że nie.

Przyjaciel mojego męża, Kanadyjczyk, od czasu do czasu grał w totolotka. W sobotę dowiedziałam się, iż właśnie wygrał 12 milionów dolarów.

Adelboden, instruktorzy narciarscy i jackpot. To zmusza do refleksji. Na kogo miejscu chciałabym dziś być: na miejscu mojego przyjaciela instruktora narciarskiego z Adelboden, który zastanawia się, skąd weźmie pieniądze w lecie (oraz który ma powyższy widok z okna jego wynajmowanego mieszkania), i z którego twarzy uśmiech i zadowolenie z życia nie znika (od dawna nie śmiałam się tak dużo w ciągu kilku dni), czy też na miejscu przyjaciela mojego męża (teraz już milionera)? WOW!

Jeśli musiałabym teraz w ciągu sekundy dokonać wyboru, wybrałabym Adelboden i życie instruktora narciarskiego. Ale jaką decyzję podjęłabym jutro?

Nadal jestem pod wrażeniem ubiegłego weekendu. Co chce mi uniwersum przez to powiedzieć?

Pozdrawiam serdecznie!

Właśnie wracam z przedłużonej świątecznej przerwy w Nowym Jorku. Kilka dni temu spontanicznie zdecydowaliśmy się na odwiedzenie naszych serdecznych przyjaciół za oceanem. Za każdym razem będąc w Nowym Jorku mówię sobie, iż następnym razem odwiedzając USA, pora zwiedzić jakieś inne miejsca. Mimo to za każdym razem na nowo ląduję w Nowym Jorku, to miasto działa na mnie jak magnet.

Tym razem, oprócz tradycyjnych już zakupów, spacerów po Central Parku i nowojorskich dzielnicach, postanowiliśmy wybrać się z naszymi przyjaciółmi na obiad na Greenpoint, do sławnej polskiej dzielnicy. Nasi przyjaciele od czasu wizyty w Polsce stali się fanami polskiej kuchni, wiec nie omieszkali wykorzystać tej szansy i tym razem stałam się dla nich przewodniczką po Brooklynie.

Wylądowaliśmy na Greenpoincie i od razu znaleźliśmy przytulną polską restaurację ‘U Krystyny’. Na ścianach restauracji mnóstwo zdjęć pani Krystyny, właścicielki restauracji, ze sławnymi polskimi, i nie tylko, osobistościami. Pomyślałam: hmm, ta restauracja ma pewnie cos do zaoferowania. I nie myliłam się. Musze przyznać, iż byłam naprawdę pozytywnie zaskoczona jakością serwisu– naprawdę na amerykańskim poziomie. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tak dobrym serwisem w żadnej restauracji w Polsce, a jadałam już w naprawdę dobrych. Jakość jedzenia – wyśmienita, ale nie to było najważniejsze – ale właśnie obsługa. Panie kelnerki cały czas uśmiechnięte, co jakiś czas podchodziły do stolika z zapytaniem, czy czegoś nie potrzebujemy. W pewnym momencie niechcący upuściłam widelec na podłogę – w mgnieniu oka pani kelnerka zapytała: upuściła Pani widelec, czy nóż? i w błyskawicznym tempie świeży widelec wylądował na moim stoliku. Byłam pod wrażeniem, moi amerykańscy przyjaciele również.

Ot, co robi z naszym tradycyjnym polskim podejściem do klienta Ameryka!

Pozdrawiam serdecznie!

Przez cały tydzień rozkoszowałam się górami, śniegiem i naturą. Wszystko było takie powolne, i takie proste. Po kilku dniach zauważyłam jednak, iż zaczynam się robić niespokojna. Wybrałam się zatem z psem na snow shoeing do lasu, aby wykryć przyczynę tego niepokoju. Przez ostatnie kilka lat ukształtowałam w sobie przekonanie, iż każdą chwilę powinnam wykorzystać produktywnie. Nie pozwalałam sobie na leniuchowanie, a kiedy już mi się to zdarzyło, miałam wyrzuty sumienia. Ten narastający niepokój miał swoje korzenie właśnie w tym przekonaniu, że zawsze powinnam robić coś produktywnego. Według tego przekonania każdy dzień maksymalnie “pakowałam”. W ostatnich miesiącach już przesadziłam, było tego tak dużo, iż nie byłam w stanie wywiązać się ze wszystkich zobowiązań. W takim właśnie stanie wyjechałam w góry, jeszcze w drodze w pospiechu sprawdzając służbowe maile. Nie jestem zbyt dobra w nicnierobieniu. Ale od czasu do czasu niesamowicie tego potrzebujemy! Aby nabrać na nowo energii, aby uspokoić nasz umysł. Zatem, po powrocie z leśnej wycieczki, nadal beztrosko rozkoszowałam się nicnierobieniem! Święta to cudowny czas na zwolnienie obrotów.

Góry mnie uspokoiły. Pozwoliły nabrać dystansu, do siebie i do mojego życia. Teraz z powrotem w domu, powoli przygotowuję się do podsumowania tego roku. Każdy dzień jest długi, płynie powoli, spokojnie…

Pozdrawiam serdecznie!

Z okazji nadchodzących Świąt życzę Wam wszystkiego najlepszego! Mam nadzieję, iż uda Wam się znaleźć czas na refleksję… Ja już od kilku dni się tym zajmuję…

Jestem wraz rodziną w małej wiosce alpejskiej w Szwajcarii. Czas wypełniają spacery, jazda na nartach, wieczorami wspólnie gotujemy, siedzimy przy ognisku i grzańcu tudzież przy lampce wina i snujemy niekończące się opowieści. Dwanaście osób i pies. Dziś udało nam się zakupić choinkę, więc zaczyna być już naprawdę świątecznie!

Takiej właśnie atmosfery życzę Wam na święta!

Pozdrawiam serdecznie!

Mój tropikalny urlop dobiega końca, i muszę szczerze przyznać, iż nawet się cieszę. Słońce, wspaniała plaża, przemili ludzie, smakowite jedzenie… Ale ileż można? Dziś rano miałam w perspektywie całodniowy pobyt na słonecznej plaży, w cieniu rozłożystego drzewa (patrz zdjęcie powyżej), jednak jakoś specjalnie mnie to nie ekscytowało. Oczywiście jest pięknie, ale wszystko dziwnie spowszedniało.

Czuję, iż nie jestem w stanie spędzić zbyt wiele czasu na nicnierobieniu i tzw. cieszeniu się życiem. Potwierdziło się również moje przypuszczenie, iż tygodniowy urlop w jednym miejscu to jednak nie dla mnie. Jak na razie.

Chyba rzeczywiście nie potrzebuję zbyt dużo wakacji. A może wcale?

Pozdrawiam serdecznie!

Generalnie jestem zwolenniczką aktywnego urlopu, nie wyobrażam sobie spędzania całych dni jedynie leżąc na plaży, rozkoszując się morzem i wspaniałą pogodą. O wiele ważniejsze jest dla mnie poznanie danego kraju, zwyczajów i przede wszystkim nawiązanie kontaktu z mieszkańcami. Najczęściej nie planuję szczegółowo mojego urlopu, rezerwuję zwykle pierwszy oraz ostatni nocleg, reszta jest niewiadomą.

Tym razem jednak miałam ochotę na odrobinę luksusu i smak tropiku. Byłam tak zmęczona ponurą europejską zimą, iż dałabym wszystko za spędzenie kilku leniwych dni na słonecznej plaży. Zdecydowaliśmy się na Bali i po kilku dniach siedzieliśmy już w samolocie do Denpasar, mając w perspektywie dziesięciodniowy pobyt w niezłej klasy hotelu, w nadmorskiej miejscowości Sanur na południu Bali.

Przyznaję, iż trochę obawiałam się tego wyjazdu. Nigdy przedtem jadąc na urlop nie spędziliśmy więcej niż trzech dni w jednym miejscu. Najczęściej odwiedzaliśmy kilka miejscowości, starając się zobaczyć jak najwięcej. Tym razem jednak zamierzaliśmy spędzić w jednym miejscu dziesięć dni! Nie byłam pewna, jak zareaguję na tego typu wakacje.

Bali zaskoczyło nas bardzo pozytywnie. Mieszkańcy wyspy to ludzie niezwykle przyjaźni, „wyposażeni” w naturalną pogodę ducha, wewnętrzny spokój i ciepło. Pierwszego dnia zaraz po śniadaniu wybraliśmy się poznawać okolicę. Miejscowość, w której mieszkamy, jest dość turystyczna. Dla mieszkańców wyspy turystyka to jednak główne źródło utrzymania, także podczas naszego poznawczego spaceru doświadczyliśmy wiele razy przedsiębiorczości Balijczyków. A to otrzymaliśmy propozycję przewozu do pobliskich miejscowości turystycznych, a to zachęcano nas do kupna pamiątek, do masażu, czy też wypożyczenia roweru. W ciągu kilkugodzinnego spaceru odpowiadaliśmy dziesiątki razy na te same pytania: „Jak się nazywasz? Skąd jesteś? Gdzie się zatrzymałaś na Bali? Ile czasu spędzasz na Bali?”. Jednym słowem było to dość ciekawe doświadczenie.

Większość restauracji w Sanur jest przeznaczona dla turystów, Balijczycy jedynie tam pracują. To trochę nas zbiło z tropu, jako iż najchętniej jadamy w restauracjach, w których stołują się mieszkańcy,to zawsze gwarancja autentyczności. Wieczorem postanowiliśmy udać się na poszukiwanie tradycyjnych balijskich jadłodajni. Przecież nawet w takiej turystycznej miejscowości mieszkańcy też muszą gdzieś jeść! Zboczyliśmy z ubitego szlaku i gdzieś w bocznej uliczce znaleźliśmy wspaniałą restaurację typu Padang, oferującą smakowite potrawy rodem z Sumatry po bardzo przystępnych cenach. Tym razem byliśmy jedynymi turystami wśród restauracji pełnej Balijczyków.

Następnego dnia postanowiliśmy wyrwać się z turystycznego Sanur w kierunku mniej uczęszczanej północy Bali. W tym celu wypożyczyliśmy samochód, co było dla nas nie lada wyzwaniem. Ruch na Bali jest, w odróżnieniu od kontynentalnej Europy, lewostronny. Poza tym styl jazdy Balijczyków jest dość nietypowy, wiele osób porusza się na skuterach, które przejmują kontrolę ruchu ulicznego. Wypożyczenie samochodu pozwoliło nam poznać prawdziwe Bali. Wyjeżdżając kilkanaście kilometrów na północ od Sanur ciężko spotkać jakichkolwiek turystów. Otwiera się przed nami kraina niesamowitych czarnych plaż (czarny piasek na tych plażach pochodzi od pobliskich skał wulkanicznych), wspaniałych pól ryżowych oraz zwykłego, codziennego życia Balijczyków. Mieszkańcy Bali żyją bardzo skromnie. Mieszkają zwykle w naprędce skleconych drewnianych domkach, ich życie odgrywa się na poboczach ulic, wypełnionych małymi przydrożnymi sklepikami. Uprawa ryżu odgrywa ważną rolę w życiu mieszkańców Bali, zaś zapierające dech w piersiach, niesamowicie zielone pola ryżowe są wizytówką wyspy.

Dziwnie było po dniu spędzonym na Balijskiej wsi powrócić do naszego luksusowego hotelu. Mimo to cieszyliśmy się na spędzenie kilku godzin na naszej przepięknej plaży. Czy powinnam mieć wyrzuty sumienia? Tam na wsi ludzie zarabiają przez miesiąc tyle, ile ja wydaję na hotel w ciągu jednego dnia. Wychodzę jednak z założenia, iż jeśli mam okazję korzystać z luksusu, to dlaczego nie? Ważne jest dla mnie, aby nie popaść w arogancję i nie zatracić kontaktu z rzeczywistością. Dopóki doceniam to, co mam i jestem w pełni za to wdzięczna, jest to dla mnie OK.
Mimo moich wcześniejszych obaw ten urlop okazał się strzałem w dziesiątkę. Z jednej strony poznaję prawdziwe życie Balijczyków, ich zwyczaje, kulturę, poszerzam własne horyzonty, z drugiej zaś odprężam się, relaksuję mój umysł, stymulując kreatywny proces. Polecam każdemu spędzenie choć kilku dni na tej czarującej wysepce!

Pozdrawiam serdecznie!

]]> http://zatoka-zen.com/2008/02/26/wakacje-w-tropiku/feed/ 0 http://zatoka-zen.com/2007/12/17/w-poszukiwaniu-soca/ http://zatoka-zen.com/2007/12/17/w-poszukiwaniu-soca/#comments Mon, 17 Dec 2007 13:20:47 +0000 Gosia http://zatoka-zen.com/2007/12/17/w-poszukiwaniu-soca/

Postanowiłam wyruszyć na poszukiwanie słońca. W rejonie winnic niemieckich mieszka mi się bardzo przyjemnie: wiosna, lato i wczesna jesień są przepiękne, jednak późna jesień i zima są nie lada wyzwaniem – słońce najczęściej nie pojawia się przez kilka miesięcy, za to deszcz, a i owszem, gości nade często. Jako, iż taka pochmurna pogoda trwa już od kilku tygodni, poczułam nadpływające znużenie tą sytuacją. Potrzebowałam koniecznie słońca! I postanowiłam działać natychmiast!

Rzuciłam okiem na stronę Ryanair i wybrałam miasto leżące najbardziej na południu Europy. Wypadło na Sevillę! Ku mojemu zaskoczeniu bilety lotnicze były bardzo tanie, więc niewiele się zastanawiając zarezerwowałam bilet i właśnie znajduję się w Sevilli! Już po przyjeździe dowiedziałam się, iż Sevilla jest najbardziej słonecznym miastem w Europie, słońce świeci tutaj praktycznie każdego dnia! Ach, o tym właśnie marzyłam!

Po dwóch dniach pobytu czuję się świetnie! Słońce spełnia swoją funkcję! Zycie w Sevilli toczy się wokół spotkań towarzyskich, jedzenia i picia (ulubionym napojem mieszkańców Sevilli jest piwo, a nie wino, o dziwo!). W mieście panuje totalnie rozluźniona atmosfera, czuć, iż ludzie po prostu cieszą się tu życiem! Zastanawiałam się, czy gdybym tutaj mieszkała, mogłabym skupić się na pracy? W obliczu tylu pokus nie byłoby łatwo!

Zaopatrzyłam się również w brakujące prezenty świąteczne – w Sevilli znajdziecie przepiękne wyroby ceramiczne, wśród nich charakterystyczne wzory, przypominające do złudzenia arabskie mozaiki. Nic dziwnego, skoro ziemie te przez długi czas gościły Maurów.

Takie spontaniczne wyjazdy niezwykle mnie wzbogacają, pozwalają na chwilę spojrzeć na życie z nieco innej perspektywy, wyjść poza utarte schematy i doładować energii. Sevilla jest przepięknym i niezwykle romantycznym miastem, idealna na odwiedziny wraz z partnerem. Tym razem jestem tu sama, gdyż mój narzeczony wyjechał w podróż służbową. Ale następnym razem na pewno pojawimy się tutaj we dwoje!

Polecam Wam Sevillę gorąco i, oczywiście, słonecznie!

Adiós!

]]> http://zatoka-zen.com/2007/12/17/w-poszukiwaniu-soca/feed/ 0 http://zatoka-zen.com/2007/11/12/rozwj-osobisty-w-wielkim-miecie/ http://zatoka-zen.com/2007/11/12/rozwj-osobisty-w-wielkim-miecie/#comments Mon, 12 Nov 2007 19:17:10 +0000 Gosia http://zatoka-zen.com/2007/11/12/rozwj-osobisty-w-wielkim-miecie/ Właśnie jestem na lotnisku Newark i czekam na lot powrotny do Europy. To była dość krótka wizyta w Nowym Jorku, ale niezwykle bogata w przeżycia, jak to zawsze bywa w tym mieście. Zastanawiałam się, w jakie nowe doświadczenia tym razem zabieram ze sobą z Nowego Jorku do Europy.

Po raz pierwszy postanowiłam spojrzeć na NYC z punktu osoby zajmującej się rozwojem osobistym. Pod koniec pobytu jednoznacznie stwierdziłam: nie jest łatwo pracować nad sobą w wielkim mieście!

Nowy Jork żyje w biegu. Nie jest to niczym niezwykłym ani specjalnym odkryciem, jednak ten bieg wywiera wpływ na naszą podświadomość. Zauważyłam, iż ta szybkość również mi się udzieliła. Po kilku dniach przekraczałam ulice zawsze w biegu, biegiem poruszałam się również po metrze, dworcach, centrach handlowych. Miałam wrażenie, iż jeśli nie będę biegła, to nigdzie nie dotrę na czas. Podświadomie czułam gdzieś nutkę niepokoju.

Nasz przyjaciel, u którego mieszkaliśmy przez te kilka dni, powiedział, iż Nowy Jork nigdy się nie zatrzymuje. Nawet w weekendy miasto tętni życiem. Jest to oczywiście specyfika tego miejsca i dlatego to miasto jest tak niezwykłe. Jednak na dłuższą metę jest to wyczerpujące. Nasz znajomy stara się jak najczęściej wyjeżdżać na wieś do swoich rodziców, aby znów móc usłyszeć własne myśli.

Dokładnie to było bardzo trudne w Nowym Jorku. Usłyszeć własne myśli. Za dużo obrazów, zdarzeń, dźwięków otaczających nas z każdej strony, aby się zatrzymać i wyciszyć.

Tłum, tłum, tłum. Czułam się maleńką częścią wielkiej masy. Twarze zmieniają się jak w kalejdoskopie. Bardzo lubię obserwować ludzi, zastanawiać się, jaką historię ze sobą noszą. W NYC jest to jednak bardzo wyzywające zadanie, jako iż otaczający ludzie są tak interesujący, tak zróżnicowani, iż zaledwie skupię się na jednej osobie, a już nadciąga następna, równie fascynująca. Kalejdoskop.

Konsumpcja. O tym wiemy nie od dawna, iż Amerykanie są niezwykle konsumpcyjnym narodem, pieniądze przelewają się tu strumieniami w jedną i drugą stronę. Ja raczej jestem ostrożna w wydawaniu pieniędzy (nie mylić ze skąpstwem!!). Wolę kupować rzeczy rzadziej, ale za to cenię sobie ponad wszystko bardzo wysoką jakość i za to jestem gotowa zapłacić więcej. Podczas pobytu w NYC przeistoczyłam się jednak w mgnieniu okaw typową Amerykankę – tutaj kawka, tam lunch, kup 3 w cenie 2, super obniżki, itp. Ilość pieniędzy na moim koncie malała z dnia na dzień. Naprawdę mnie zaskoczyło, jak szybko jestem w stanie się przestawić na konsumpcyjny tryb życia. Muszę przyznać, iż trochę zadziwiłam sama siebie.

Po tych przeżyciach znalazłam w końcu wspaniałą oazę w Central Park. Przepiękne miejsce w centrum wielkiego miasta, gdzie można się w końcu na chwilę odprężyć (choć nie można się tu pozbyć wrażenia, iż miasto jest ciągle w biegu, jako iż Central Park to ulubione miejsce joggingowców).

Uwielbiam Nowy Jork i na pewno wkrótce znów tu zawitam. Jednak z radością wracam teraz do mojego miasta, gdzie życie toczy się nieco wolniej.

]]> http://zatoka-zen.com/2007/11/12/rozwj-osobisty-w-wielkim-miecie/feed/ 2